U.F.O.-AMNESTIE, MAAR WAT IS HET DOEL? Kees Deckers Mei 2012 Amnestie voor militairen, die getuige zijn van een U.F.O.  Gepensioneerd kolonel van het leger, Dhr. John Alexander, heeft een plan. Hij wil amnestie voor militairen die getuige zijn geweest van U.F.O.-  verschijnselen. Aldus een artikel, getiteld: "UFO Amnesty: Ex-Army Colonel John Alexander Seeks Amnesty For Military Who Witness UFOs"  (U.F.O.-Amnestie: Ex-leger Kolonel John Alexander Zoekt Amnestie Voor Militairen Die Getuige Zijn U.F.O.'s)  op de webplek  "Huffingtonpost.com" (zie (18-05-12): http://www.huffingtonpost.com/2012/05/16/ufo-amnesty-sought-by-army-colonel_n_1513197.html).  Dhr. Alexander wil, en dat is zijn hoofdmotief en zelfs zijn enige doel: "(E)en kosteloze, win-win-oplossing voor het verbeteren van het  vertrouwen en geloof van het Noord-Amerikaanse publiek in de regering van de Verenigde Staten."  Hoe wil hij dat bereiken? Door zich specifiek te richten op Unidentified Flying Objects (Ongeïdentificeerde Vliegende Objecten).  Hij richt zich daar toe tot de drie hoogste rangen van de militaire en spionage-instituten van Noord-Amerika om "amnestie te vragen voor een  ieder in het leger, die heeft moeten zweren tot geheimhouding van U.F.O.'s."  Dhr. Alexander zegt: "De veronderstelling in de U.F.O.-gemeenschap - en, eerlijk gezegd, bij het algemene publiek - is dat U.F.O.'s geheim  zijn en dat alle informatie automatisch geclassificeerd wordt. Mijn positie is dat dit niet waar is."  "Mijn mening is dat A) er geen beleid van [U.F.O.-]geheimhouding is; en B) dat er agenten zijn, die denken dat zij verplicht zijn om het  geheim te houden, en dus improviseren ze in feite. Met andere woorden, het is gemakkelijker om je te zeggen stil te zitten en je bek te  houden, dan om dingen uit te zoeken."  Zelf heeft Dhr. Alexander 25 jaar gemanoeuvreerd door de topniveau's van de regering en het leger van de Verenigde Staten, op zoek naar de  zogenaamde tientallen jaren oude cover-up en verberging met betrekking tot U.F.O.'s. Niet alleen kan hij die niet ontdekken, Dhr. Alexander  beëindigde zijn eigen onderzoek ook met de overtuiging dat U.F.O.-openbaring op vele niveau's al heeft plaatsgevonden.  Het drie-klassen-systeem  Laten we hier even pas op de plaats maken. Zoals de meeste mensen in de wereld, leeft Dhr. Alexander in de mening dat er tenminste drie  klassen van mensen bestaan. De topmensen, waaronder de regeringsleiders. De middenmensen, ook wel de middenklasse of middenstanders.  En tenslotte het "algemene publiek", de onderklasse, de onderdanen oftewel de ondermensen. Zelf heeft hij, als waarschijnlijk middenklasser,  zoals hij beweert, "25 jaar gemanoeuvreerd door de topniveau's van de regering en het leger van de Verenigde Staten", waarbij we ons  kunnen afvragen waarom de term "manoeuvreren" gebruikt wordt. Ook kunnen we ons afvragen of 25 jaar manoeuvreren door topniveau's en  dan concluderen dat er geen cover-up en verberging van het U.F.O.-probleem is, terecht is, terwijl dit wèl de ervaring is van velen in de  midden- en onderklasse. Heeft hij zijn onderzoek dan wel goed gedaan? Of heeft hij dit onderzoek alleen beperkt tot wat er bekend is in de  bovenklasse en een deel van de middenklasse? Mij deed het onmiddelijk denken aan een Haagse wethouder, die ooit eens beweerde dat er in  Den Haag geen straatkinderen waren. Hij had dit geconcludeerd uit het feit dat hij na een stevige wandeling van een uur door zijn eigen,  elitaire Haagse woonwijk er geen één straatkind was tegengekomen. De vraag is dus niet zozeer of Dhr. Alexander gezocht heeft naar  geheimhouding, maar op welke plekken en niveau's van het drie-klassen-systeem hij dat heeft gedaan. Laten we zijn verhaal nu weer verder  volgen.  Volgens Dhr. Alexander heeft er dus geen geheimhouding bestaan, opgelegd door de topniveau's van de regering. Maar op een wat lager  niveau hebben agenten van het militaire en spionage-apparaat uit luiheid, die geheimhouding aan de lagere en laagste niveau's opgelegd,  zodra die laatsten met een U.F.O.-ervaring waren geconfronteerd. Ergo, het topniveau is lief, een deel van het middenniveau is lui, en de  laagste niveau's hebben daardoor het idee dat er sprake is van geheimhouding door het topniveau.  Dus Dhr. Alexander beweert het volgende:  1. De topklasse, de regeringsleiders hebben het niet gedaan. Zij hebben nooit geheimhouding opgelegd en verplicht gesteld aan hun  onderdanen met betrekking tot U.F.O.-ervaringen;  2. De schuldigen zijn de middenklasse van de militaire en spionage-apparaten. Zij hebben die geheimhouding opgelegd, omdat hen dat veel  werk scheelde en ze daarmee veel luier en gemakzuchtiger jarenlang tot aan hun pensioen door hun zogenaamde carrière konden  sukkelen;  3. De klappen komen uiteindelijk natuurlijk met name terecht bij de klasse van de ondermensen. De soldaat en de gewone burger, die  betrokken raken bij U.F.O.-ervaringen en die vervolgens door hun zogenaamde meerderen van de middenklasse op onterechte wijze worden  gemanipuleerd.  Geen geheimhoudingsplicht, waarom dan toch amnestie?  Vreemd genoeg, vraagt Dhr. Alexander juist amnestie voor die onderklasse, die gedwongen zijn tot geheimhouding van hun U.F.O.-ervaringen  en -kennis: "amnestie ... voor een ieder, die heeft moeten zweren tot geheimhouding van U.F.O.'s."   Maar waarom amnestie vragen voor deze klasse van mensen?  Wat betekent amnestie? Volgens de Nederlandstalige Wikipedia:  Amnestie is het vrijstellen of herroepen van strafvervolging voor bepaalde daden door het hoogste gezag van een staat. Het woord amnestie komt van het Griekse  amnestia, vergetelheid. Iemands daden worden door een amnestieverlening als het ware aan de vergetelheid prijsgegeven en daarmee volledig uitgewist. Een collectieve  amnestieverlening wordt ook wel een generaal pardon genoemd.  Er kan amnestie verleend worden aan bepaalde individuen of aan allen die een bepaald strafbaar feit hebben gepleegd. Amnestie kan zelfs betrekking hebben op alle  strafbare daden die in een bepaalde periode of in verband met bepaalde omstandigheden gepleegd zijn.  Internetreferentie (19-05-12):  http://nl.wikipedia.org/wiki/Amnestie  Nogmaals, waarom amnestie vragen aan de topklasse voor de onderklasse, als de topklasse nooit tot geheimhouding heeft gevraagd, noch  deze heeft geëist en een ieder in alle klassen dus altijd vrijuit heeft mogen spreken over U.F.O.'s en U.F.O.-ervaringen? Dat is complete onzin.  Alleen als er geheimhoudingsplicht is vanuit de topklasse, kan er gevraagd worden om amnestie bij het overtreden van die plicht. Maar als er  vanuit de topklasse nooit geheimhoudingsplicht is opgelegd, dan kunnen diegenen van de onderklasse die open over hun U.F.O.-ervaringen  gesproken hebben nooit een strafbaar feit gepleegd hebben en dus is vrijstellen of herroepen van strafvervolging complete larie en apekool.  Als er al amnestie gegeven zou moeten worden met betrekking tot hetgeen er gebeurd is rond de vele U.F.O.-ervaringen, dan zou dat moeten  zijn voor de middenklasse. Voor diegenen daarvan, die de eigen en de onderklasse uit pure luiheid en gemakzucht hebben gedwongen tot  geheimhouding. Het zijn zij, die strafbaar zijn, want met hun "verzonnen" en onwettelijke geheimhoudingsplicht hebben zij niet alleen een  situatie geschapen, die de topklasse en de onderklasse verder uitéén heeft gedreven door hun laakbare gedrag, maar zij hebben ook vele  mensen van de onderklasse geïntimideerd, geridiculiseerd en zelfs bedreigd met verlies van hun baan, van hun leven en met de dood van hun  familie- en kennissenkring en zij hebben daarmee ook nog eens allerlei gedegen onderzoek tientallen jaren lang de kop ingedrukt, door de  chaos die zij hebben veroorzaakt met hun gedrag.  En als er voor deze middenklassers daadwerkelijk amnestie verleend zou moeten worden, dan kan dat niet worden gedaan door de topklasse,  maar alleen door de onderklasse, door de mensen die hun carrières en levens onderuit gehaald hebben zien worden door open te spreken over  hun U.F.O.-ervaringen. Zij zijn de slachtoffers. Dhr. Alexander geeft daarbij een nog verdere vertekening van de gebeurens rond het U.F.O.-fenomeen in Noord-Amerika. Hij probeert namelijk  bij de onderklasse, het algemene publiek, de indruk te wekken dat de topklasse, de regering, tientallen jaren, zeg maar rustig méér dan een  halve eeuw, niets wist of in de gaten had van de onwettelijk opgelegde geheimhoudingsplicht door de middenklasse rond het U.F.O.-fenomeen.  Wat zegt dat over deze topklasse, deze zogenaamde regeringsleiders? Zijn dat mensen die op betrouwbare en geloofwaardige wijze leiding  kunnen geven, als ze niet eens weten wat er gaande is in eigen land?   Zelfs als het niet de topklasse, de regeringsleiders zijn geweest, die de geheimhoudingsplicht hebben afgedwongen, ze hebben schijnbaar ook  vijftig jaar lang niet eens opgemerkt dat een dergelijke onwettelijke geheimhoudingsplicht is opgelegd aan de onderklasse van U.F.O.-  ervaarders en voor zover ze het wel hebben opgemerkt, hebben ze er niets aan gedaan om die situatie op te heffen. Ze hebben nooit  stopgezet dat leden van de middenklasse dit aan de onderklasse hebben opgelegd.   En wat wil Dhr. Alexander. Wat is zijn enige doel? "... het verbeteren van het vertrouwen en geloof van het Noord-Amerikaanse  publiek in de regering van de Verenigde Staten."  Bij mij komt, fantasierijk als ik ben, een ander idee op. De term, die uit datzelfde clubje staten van Noord-Amerika komt, zoals menige Noord-  Amerikaanse film en televisieserie suggereert. De term: "Plausible deniability" (geloofwaardige/acceptabele ontkenning). Oftewel, de topmens  zegt tegen de middenmens: "Die ondermens en dat groepje ondermensen moeten gestopt worden. Vertel mij niet hoe, maar doe het. O ja, ik  weet verder van niks."     Maar dat wil Dhr. Alexander niet bereiken met zijn actie. Hij wil dat de ondermensen weer netjes in het gareel gaan staan, op grond van  vertrouwen en geloof in deze geweldige topmensen. En hij wil de middenklasse ook gevrijwaard zien van problemen. Daarom praat en pleit  hij, als middenklasse mens, alleen over amnestie voor onderklasse mensen, die tientallen jaren gedwongen zijn geweest om hun U.F.O.-  ervaringen geheim te houden op straffe van ridiculisering en verruïnering van hun leven en dat van hun familie. Maar nogmaals het zijn de  laatste mensen niet, die amnestie verleend dienen te krijgen. Dat is een pure verdraaiing van de werkelijkheid.  Wat wel nodig is, is het volgende: Een landelijke en meermalen herhaalde persconferentie, waarin die zogenaamde regeringsleiders en  topmensen aan de totale bevolking van de Verenigde Staten van Noord-Amerika duidelijk en onomwonden verklaren dat vanaf heden, en met  een terugwerkende kracht tot meer dan vijftig jaar geleden, openlijk en vrij gesproken kan en mag worden door elke mens van dat groepje  staten over alle U.F.O.-verschijnselen en alles wat daar betrekking op heeft en kan hebben. En dat per direct daadwerkelijk en  onbevooroordeeld en voor elke mens op elk moment openbaar in te zien en te volgen wetenschappelijk onderzoek wordt gedaan naar het  totale U.F.O.-fenomeen. Geen geheime onderzoeken, geen geheime conclusies, geen geheime resultaten, geen geheime agenda's.  Maar... dat is niet eens een doel van Dhr. Alexander. Integendeel. We weten wat zijn enige doel is, de onderklasse "verzoenen" met de lieve en  aardige topklasse, die van niets weten. Disclosure oftewel openbaring voor de ondermensen is absoluut geen doel van Dhr. Alexander. Zo zegt  het artikel op de webplek van de Huffingtonpost: "Alexander zoekt er niet naar om de regering zover te krijgen dat zij onthullen dat sommige  U.F.O.'s buitenaardse voertuigen kunnen zijn. Hij wil alleen een atmosfeer bevorderen, waarin leden van het leger zich comfortabel voelen  om over hun ervaringen te praten."  Het artikel besluit met: "Als een officiële brief voor amnestie zou voortkomen uit Alexander's inspanningen, dan zo oppert hij zouden de  resultaten in een aantal richtingen kunnen gaan."  "Ik denk dat er sommigen zullen zijn die informatie hebben en geloven dat zij er niet over mogen praten, die zich dan vrij zullen voelen om  dit te doen," legde hij uit. "Daartegenover, denk ik, dat er een aantal anderen zullen zijn die eerlijk gezegd verhalen hebben verzonnen en die  zeggen dat zij bedreigd zijn geworden, die dan of naar voren zullen moeten komen en dit zullen moeten uitleggen, of, meer waarschijnlijk,  die zullen verdampen en die zullen wegrennen om zich te verstoppen."  Uit deze afsluitende opmerking van Dhr. Alexander blijkt dat er toch een tweede doel is voor hem om deze onterechte amnestie-verlening aan  te vragen. Daar ga ik straks verder op in. Laat het hier duidelijk zijn dat nooit sprake zou hoeven zijn van een dergelijke amnestie-verlening in  een open en betrouwbare samenleving. In een open en betrouwbare samenleving met bijvoorbeeld die befaamde "Freedom of speech",  waarover Noord-Amerikanen als "Land of the Free" zo veelvuldig de mond van vol hebben. En het zou helemaal niet nodig hoeven zijn voor het  ongewild getuige zijn U.F.O. verschijnselen. Als zij daadwerkelijk het "Land van de vrijen" zijn, met het recht op "Vrijheid van spreken" dan  kan er geen enkele straf staan op het openlijk vertellen van je eigen ervaringen. En een oplossing geven door verlening van amnestie is dan  ronduit bespottelijk. Dhr. Alexander, man van tegenspraken?  Hoewel de "Huffingtonpost" dit verhaal als een exclusief artikel brengt, is Dhr. Alexander al meer dan 20 jaar doende op het gebied van de  U.F.O.-problematiek. En al op 23 februari 2011, dus meer dan een jaar geleden, vinden we een vertaling naar het Nederlands door Paul  Harmans op diens webplek van het artikel: "Ret. Col. Says UFOs Are Real, but Denies Government Cover-Up" door dezelfde verslaglegger van  het nieuwe artikel, van de webplek "AOL News", die dan kort daarvoor is overgenomen door de "Huffingtonpost" (internetreferentie (19-05-  12): http://www.aolnews.com/2011/02/23/retired-army-colonel-says-ufos-are-real-but-denies-government-c/). De vertaling van het artikel is  te vinden op UFOWIJZER onder de titel: " Gepensioneerde kolonel zegt dat UFO’s echt zijn, maar hij ontkent de cover-up van de overheid"  (19-05-12): http://www.ufowijzer.nl/tekstpagina/KolonelAlexander2011.htm). In dat artikel beweert de ex-kolonel exact hetzelfde. Zo staat er  te lezen dat: "Gepensioneerd legerkolonel John Alexander zegt dat de UFO-openbaring al heeft plaatsgevonden en dat de uiteindelijke  oplossing voor UFO’s meer complex is dan de meeste mensen denken" (als tekst bij de foto). En: "Zijn conclusies: Niet alleen bestaat ... de  cover-up niet, maar de openbaring over UFO’s heeft al op verschillende officiële niveaus plaatsgevonden."  Nu is Dhr. Alexander blijkbaar een middenklasse mens met veel contacten in de topklasse. Als hij dus beweert dat de U.F.O.-openbaring al op  veel niveau's heeft plaatsgevonden, dan liegt hij simpelweg niet. Maar dat betreft alleen bepaalde niveau's op topklasse en middenklasse  niveau. Let er op dat hij steeds over topniveau's praat en hierboven over officiële niveau's. Daadwerkelijke, openlijke verklaringen over de  feitelijke waarheid rondom dit fenomeen is echter niet geopenbaard op het niveau van de onderklasse.  Dat Dhr. Alexander onderdeel is van de middenklasse, met contacten op het hogere niveau, blijkt ook uit zijn opmerking dat hij weet dat: "de  uiteindelijke oplossing voor UFO’s meer complex is dan de meeste mensen denken." Aan hem is blijkbaar de feitelijke waarheid rondom het  U.F.O.-fenomeen geopenbaard, of hij doet het voorkomen, uit opschepperij en/of om andere redenen dat deze waarheid aan hem is  geopenbaard. Desondanks vertelt hij niet openlijk in een artikel wat hij weet, maar probeert hij in dit nieuwe artikel en al veel langer de  onderklasse te overtuigen dat de topklasse goudeerlijk is en lief en dat de onderklasse deze geweldige mensen maar moet geloven en  vertrouwen. Maar waarom zou het algemene publiek iemand geloven en vertrouwen, die suggereert dat hij zelf op de hoogte is van de  waarheid omtrent het U.F.O.-fenomeen, maar die desondanks niet openbaart naar hen toe? En waarom zouden ze van daaruit überhaupt een  amnestie-plan van deze mens geloven en voor betrouwbaar houden?  Vooral omdat Dhr. Alexander in beide artikelen de ene tegenspraak na de andere uitspreekt. Zo zegt hij volgens het jongste artikel  bijvoorbeeld:  A. "Zelf heeft Dhr. Alexander 25 jaar gemanoeuvreerd door de topniveau's van de regering en het leger van de Verenigde Staten, op zoek  naar de zogenaamde tientallen jaren oude cover-up en verberging met betrekking tot U.F.O.'s. Niet alleen kan hij die niet ontdekken, Dhr.  Alexander beëindigde zijn eigen onderzoek ook met de overtuiging dat U.F.O.-openbaring op vele niveau's al heeft plaatsgevonden." Hij  zegt dus tegelijkertijd dat hij geen cover-up en geheimhouding heeft kunnen ontdekken èn dat openbaring al gaande is. Er is geen  openbaring nodig, als er geen geheimhouding is geweest.  B. Het gehele artikel gaat om het verlenen van amnestie "voor een ieder in het leger, die heeft moeten zweren tot geheimhouding van  U.F.O.'s." Maar mensen die hebben gezworen tot geheimhouding van hun ervaring hebben precies gedaan, wat ervan ze geëist is. Ze  hebben dus niets strafbaars gedaan, en hebben dus geen amnestie nodig. Amnestie zou alleen kunnen gevraagd worden voor en verleend  worden aan diegenen, die blijkbaar zonder wettige grondslag anderen hebben gedwongen tot geheimhouding. Op geen enkel moment gaat  Dhr. Alexander op die reden en dit onbeschofte gedrag in, behalve door te zeggen dat bepaalde agenten het gemakkelijker vonden om de  U.F.O.-ervaarders te zeggen: "Je houdt je bek hierover", dan om daadwerkelijk hun werk te doen. Wat ook weer een halve waarheid is en  tegenstrijdig.  In het oudere artikel verkondigt hij onder andere het volgende:  C. “In een bepaalde tijd, voordat een hoop van deze informatie was vrijgegeven, kon ik zowel het geheime als het niet-geheime materiaal  inzien. En ik kan u verzekeren dat 98 procent van de informatie al in het publieke domein was. De enige zaken die dat niet waren, was het  spul zoals bronnen en methodes, dat is beschermd, maar de informatie over het incident was allang in de buitenwereld bekend.” In de  eerste zin geeft Dhr. Alexander wéér te kennen dat er geheimhouding was, hoe anders te verklaren dat er geheim en niet-geheim materiaal  was? Vervolgens beweert hij dat 98 procent van de informatie al in het publieke domein was. Natuurlijk was het dat. Vrijwel alle U.F.O.-  ervaringen worden door het publiek zèlf gedaan. Zij geven het dan door aan de hogere niveau's met logischerwijze de terechte vragen: Wat  hebben wij gezien en wat betekent dat verder? Het gaat niet om de ervaringen, die al voor 98 procent in het publieke domein bekend zijn.  Het gaat om de antwoorden op de vraag wat het is dat ervaren is. Die antwoorden komen er niet vanuit de top- en middenklasse mensen.  Waarom niet? Het gaat onder andere om hetgeen in de laatste zin staat. Het "spul, zoals bronnen en methodes, dat is beschermd".  "Beschermd" is een ander woord, een eufemisme voor geheim. En wat valt er allemaal onder "spul, zoals bronnen en methoden"? Daar  draait het verhaal om. De ondermensen hebben nauwelijks tot geen middelen om te onderzoeken waar zij mee te maken hebben. Die  middelen zijn in handen van de middenklasse en de topklasse en die houden wat zij ontdekken geheim, onder smoezen van onder andere  bescherming.  D. "”De mensen geloven in UFO’s, maar het heeft geen invloed op hun dagelijkse leven,” zo legt Alexander uit. “In het leger leer je al snel  dat het niet bevorderlijk voor je carrière is om afwijkingen te berde te brengen waarvoor je geen goede oplossingen hebt." U.F.O.'s hebben  geen invloed op het dagelijks leven van mensen, zegt Dhr. Alexander. Gelijk daarop zegt hij het tegenovergestelde over mensen die in het  leger geconfronteerd worden met U.F.O.'s. Meent hij werkelijk dat dit niet geldt voor mensen die niet in het leger zitten? Denkt hij werkelijk  dat die mensen geen invloed ondervinden van het U.F.O.-fenomeen in hun dagelijkse leven? Ook zij worden geridiculiseerd, worden  bedreigd, worden gemarginaliseerd en ook hen wordt de indruk opgelegd dat zij "hun bek moeten houden". Ook zij houden daarom hun  mond en dat gaat ten koste van hun relaties met anderen, van hun eigen gezondheid en leidt tot vragen over wie zij wel kunnen  vertrouwen en wie niet. Om maar eens wat invloeden te noemen.  Uitgaande van deze twee artikelen verkondigt Dhr. Alexander al meer dan een jaar, alleen maar tegenspraken. Maar zijn het ook  tegenspraken? Uiteindelijk liegt Dhr. Alexander nooit echt. Alles wat hij zegt is waar. Alles betreft namelijk schijnbare tegenspraken. Ze houden  op tegenspraken te zijn, wanneer we inzien dat Dhr. Alexander de mensheid in tenminste drie klassen onderverdeeld en vervolgens  generalisaties maakt, waar dat uitkomt, en specifieke gegevens toepast, waar dat uitkomt. Zo mag het in de topklasse kloppen dat er geen  geheimhouding is, en generaliseert Dhr. Alexander dit naar alle klassen. Hij heeft het ook niet ervaren, omdat hij tot de middenklasse behoort,  met veel contacten in de topklasse. En als er dan toch hier en daar sprake is van duidelijke geheimhouding, dan is het specifiek de schuld van  een kleine groepering van luie agenten, die maar wat improviseerden. Dhr. Alexander heeft zo zijn excuus ook altijd al bij de hand: Mensen  hebben zijn uitspraken gewoon verkeerd begrepen of uit zijn verband gerukt, als het er op aankomt. De verslaggever heeft het gedaan, die  heeft hem verkeerd geciteerd.  Omhoog Volgende pagina