WAAROM VOELT EEN EX-PRESIDENT ZICH NIET OP ZIJN GEMAK, WANNEER HEM BEPAALDE VRAGEN GESTELD WORDEN OVER U.F.O.'S? (Lichaamstaal-analyse van een geïnterviewde door Ben Hansen) Kees Deckers Mei 2014 Ben Hansen, gastheer van de Noord-Amerikaanse televisieserie "Fact or Faked: Paranormal Files" (Feit of Vervalst: Paranormale Bestanden),  heeft een analyse gemaakt van het gedrag en de lichaamstaal van ex-president Bill Clinton, tijdens het interview dat Jim Kimmel met hem had  op 2 april in het Noord-Amerikaanse late-avond-praatprogramma: "Jimmy Kimmel Live!" Het onderwerp betrof ondermeer het U.F.O.-  fenomeen. Intrigerend is de wijze waarop de ex-president bepaalde vragen over U.F.O.'s beantwoordt, wanneer vergeleken met andere vragen  die hem gesteld worden. De analyse kan gezien worden op YouTube:  Vragen over twee onderwerpen: Het verleden en de toekomst Uit het artikel: "What has Bill Clinton so stressed about UFOs?" (Wat maakt Clinton zo gestresst over U.F.O.’s) door Jay Baggett op de webplek  "WND":  Bill Clinton's optreden eerder deze maand in "Jimmy Kimmel Live!" - waar hij gevraagd werd over zijn interesse in U.F.O.’s - is onderworpen aan een lichaamstaal-  analyse door (Ben Hansen, red.) een onderzoeker van paranormale beweringen, die zegt dat de voormalig president tekenen vertoonde van "betekenisvolle vrees, stress en  behoedzaam gedrag."  Hansen, die een achtergrond heeft in criminologie en sociologie, analyseerde video-beelden van het interview, en merkte non-verbale tekenen van stress en ontwijkend  gedrag op in Clinton's houding, oogcontact en gebruik van zijn handen. Hoewel Hansen toegaf dat hij geen expert is in non-verbale communicatie, gebruikt hij de  vaardigheden regelmatig in zijn werk.  Volgend op het eerste deel van Kimmel's interview en vooraf aan een reclame-blok, kondigde Kimmel aan dat hij na terugkeer vragen zou gaan stellen over U.F.O.’s.  Hoewel Clinton concludeerde dat hij geen bewijs vond dat ze bestaan, zei hij, "als we op een dag bezocht worden, zou mij dat niet verbazen."  Internetreferentie (07-05-14) (Eigen vertaling):  http://www.wnd.com/2014/05/what-has-bill-clinton-so-stressed-about-ufos/ Zoals ik in mijn artikel: "Verenigt u tegen de "Vreemden"" stelde over het interview, doet Clinton in principe twee verklaringen op basis van de  gestelde vragen. Eén met betrekking tot het verleden. En één met betrekking tot de toekomst. De eerste is: Jullie leiders vertelden in het  verleden geen leugens over het U.F.O.-verschijnsel. De tweede is: Jullie leiders waarschuwen echter wèl voor de toekomst. Het is mogelijk dat  BuitenAardsen naar de Aarde komen met vijandige bedoelingen. Dus het is het beste om ons tegen hen te verenigen. In feite suggereert  Clinton zelfs dat het misschien de enige weg is om mensen überhaupt te verenigen. Dit is de "We vertelden geen leugens in het verleden, we  waarschuwen voor de toekomst"-propaganda, die zogenaamde leiders dagelijks toepassen om miljarden mensen te manipuleren. Deze keer  echter verknoeide Clinton het eerste deel als gevolg van innerlijke verwarring. Het zijn de vragen over het verleden, die Clinton op één of  andere manier slecht op zijn gemak doen voelen. Terwijl de vragen over de toekomst opluchting brengen en het gevoel weer in staat te zijn  om te ontspannen, de spanning ebt weg. Interne verwarring en extern toneelspel Opnieuw uit het artikel: "What has Bill Clinton so stressed about UFOs?" door Jay Baggett op de webplek "WND":  Clinton - die zijn beide handen gebruikte terwijl hij praatte, met beide voeten op de vloer - nam onmiddellijk een houding aan, die Hansen als defensief beschreef, wijzend  op de intentie om te verbergen, toen voor het eerst gevraagd werd naar U.F.O.’s. Clinton begon met beide handen stevig de leuningen van zijn stoel vast te grijpen en  kruiste zijn benen. Voor het merendeel van de rest van hun conversatie over U.F.O.’s, bleef Clinton's rechterhand stevig verankerd aan de leuning van zijn stoel.  Nu en dan klemde Clinton zijn kaken op elkaar, keek hij weg van Kimmel en sloot hij zijn ogen; alle signalen, zei Hansen, dat Clinton stress ervoer of probeerde zijn  gevoelens te verbergen. Op andere momenten dat U.F.O.’s werden bediscussieerd, stotterde Clinton en veranderde halverwege een zin van onderwerp, iets dat verdween  toen het onderwerp veranderde.  Daar Kimmel Clinton's optreden in de show en zijn intentie om naar U.F.O.’s te vragen twee dagen van tevoren had aangekondigd, redeneerde Hansen dat Clinton  voorbereid had moeten zijn en niet overrompeld had moeten worden door het onderwerp.  Hansen zei, dat hoewel de analyse van Clinton's lichaamstaal onbetwijfelbare tekenen van ontwijking en intentie tot verbergen vertoonde, het onmogelijk is om te zeggen  wat de reden er voor is. Internetreferentie (07-05-14) (Eigen vertaling):  http://www.wnd.com/2014/05/what-has-bill-clinton-so-stressed-about-ufos/ Hansen geeft toe dat hij geen expert is op het gebied van non-verbale communicatie. Maar dit is niet werkelijk noodzakelijk. Ten eerste zijn  alle mensen, zonder een universitair diploma, in staat om de meeste non-verbale communicatie van hun medemensen te begrijpen, zelfs als  zij dit niet eens bewust in de gaten hebben. Ten tweede is een manier om meer bewust te worden van het gevoel achter veel gebaren,  gelaatsuitdrukkingen, onwillekeurige bewegingen enzovoorts door ze zelf na te bootsen en bewust te worden wat het in jezelf oproept, hoe het  voelt. Of door je situaties te herinneren waar je zelf in bent geweest, die vergelijkbaar zijn met die van Clinton in dit interview, en hoe je toen  probeerde om bepaalde gevoelens en feiten te verbergen door je lichaam te gebruiken.  Als we kijken naar de analyse van de lichaamstaal van Clinton door Ben Hansen is het met betrekking tot de eerste declaratie: Jullie leiders  vertelden in het verleden geen leugens over het U.F.O.-verschijnsel, dat hij zich niet op zijn gemak voelt om vragen te beantwoorden. Het is  hier dat hij de meeste onrust vertoont. Waarom? Hansen heeft gelijk dat we de reden niet kunnen weten, waarom Clinton zijn kaken op elkaar  klemt, wegkijkt, zijn ogen sluit enzovoorts. Maar deze reacties wijzen op innerlijke verwarring, en zelfs op kwaadheid. Clinton's innerlijke  kwaadheid kan op Kimmel gericht zijn vanwege het vragen van specifieke vragen op een specifieke manier, maar kan ook op zichzelf gericht  zijn omdat hij onverwacht niet zo voorbereid is op deze vragen als bedoeld. Waarschijnlijk zelfs beide. Kwaadheid komt voort uit angst. Is het  dus angst, veroorzaakt door zekere vragen en de hele situatie van nogal tentoongesteld te zijn op een stoel voor een publiek en verbaal teveel  te communiceren? Of het verkeerd te zeggen? Of is het angst en kwaadheid om zekere feiten te willen vertellen, maar niet toegestaan zijn  door anderen of misschien zelfs door zichzelf om dit te doen? Clinton voelt zich echter veel meer op zijn gemak als hij vragen beantwoordt met  betrekking tot de toekomst. Dus over het verleden kan of wil hij om één of andere reden niet waarheidsgetrouw zijn. En hij was onvoldoende  voorbereid of vond zichzelf in een onverwachte situatie om goed genoeg toneel te spelen om zijn innerlijke verwarring te verbergen. Over de  toekomst kan hij veel meer open zijn, het is nog niet gebeurd en daarom is het veel gemakkelijker om erover te praten en filosoferen, en zelfs  op een zodanige wijze dat punten voor politieke campagnes en lobbyen gescoord kunnen worden. Zoals Clinton dat doet door zijn theorie over  de Noord-Amerikaanse film “Independence Day” (OnafhankelijkheidsDag) te stellen: “Iedereen komt bij elkaar en doet aardig.” Grappen  daarbij maken, vermindert niet alleen spanning door lachen, maar het is tegelijkertijd een goede manier om onrust en zelfs eerder getoonde  onrust te maskeren. Make (it) up (maskeer het/verzin het) en “doe aardig”  In zijn analyse refereert Hansen ook een aantal malen aan het feit dat Clinton van woordspelletjes houdt. Dit kan, zelfs nog meer dan grappen  en lachen, gebruikt worden om op zo’n wijze uitspraken te doen, dat wat veel mensen denken dat gezegd is, helemaal niet gezegd is. Het is  duidelijk dat de gestelde vragen, of de manier waarop ze werden gevraagd, op één of andere manier Clinton niet de mogelijkheid boden om dit  gemakkelijk te doen, wat ook de oorzaak kan zijn van zijn stotteren en het midden in een zin van onderwerp veranderen.  Het is niet voor niets dat veel zogenaamde leiders omringd worden door kleermakers, modeconsultanten, make-up artiesten (en vergeet niet  dat het Engelstalige "make up" niet alleen staat voor: Opmaken, maskeren of je gezicht en lichaam beschilderen (onderdeel van non-verbale  communicatie), maar ook voor: Een verhaal verzinnen, fabriceren, uitdenken), public relation managers (publieke relaties leiders (een vorm  van communicatie die zich erop richt een gunstig imago (van iets of iemand) te vormen bij een breed publiek)), tekstschrijvers enzovoorts.  Sommige van de zogenaamde leiders beginnen hun politieke carrière zelfs, nadat ze film-“sterren” zijn geweest, zoals Ronald Reagan en  Arnold Schwarzenegger. Wat betekent dat zij zelf heel wat van toneelspelen weten. Wat het publiek ziet en ervaart, en, laten we eerlijk zijn,  deels ook wenst te zien en te ervaren, zijn met name de uiterlijke optredens, die daarom “aardig” en vermakelijk moeten zijn, zodat men zich  goed kan voelen. Zoals een blij gezicht, een goede lach, liefst door een mens van het eigen ras, het eigen land, de eigen stad, het eigen dorp  en zo verder, en wat sommige mensen “prachtig” noemen. Dus het is allemaal over reclame maken, wat bestaat uit mooie decors en  verpakkingen. En daarmee is het ook over verhullen, over Deceive, Inveigle, Obfuscate (Bedriegen, Verlokken, Verduisteren), het motto van  “Teliko”, een episode van de televisieserie The X-Files, omdat wat er in de verpakking zit meestal helemaal niet zo aardig en goed is. En het is  allemaal over het promoten van een sprookjesverhaal als de waarheid (de verpakking), ondertussen de niet zo aardige waarheid verbergend.  En onthoudt, in dit interview is Clinton niet langer president van Noord-Amerika, omringd door al die make(it)up (maskeer het/verzin het)  artiesten, en geeft hij een meer informeel interview, dan een formele toespraak.  Concluderend Dus drie conclusies komen voor de geest met betrekking tot dit interview: Ten eerste is Clinton, zo nu en dan, een slecht acteur, die beweert  “aardig” te willen “doen”, en mensen probeert te doen geloven dat er misschien maar één weg is. Ten tweede schijnt hij werkelijk bang te zijn  open te spreken over wat hij weet en denkt over de gebeurens rond het U.F.O.-fenomeen in het Noord-Amerikaanse verleden. Ten derde blijft  ondertussen de vraag voor zijn publiek, waarom Clinton overrompeld lijkt door bepaalde vragen met betrekking tot dit specifieke onderwerp.  Omhoog