WETENSCHAPPERS DIE DURVEN FANTASEREN: MENSEN PRINTEN OP ANDERE PLANETEN (Met wat verkennende vragen, opmerkingen en fantasieën van een leek) Kees Deckers Juli 2014 Op 29 mei verscheen Meghan Neal's artikel: "Our Best Bet for Colonizing Space May Be Printing Humans on Other Planets" (Onze Beste Gok  voor het Koloniseren van de Ruimte kan het Printen van Mensen op Andere Planeten Zijn) op de webplek "Motherboard" (internetreferentie  (06-06-14): http://motherboard.vice.com/read/our-best-bet-for-colonizing-space-may-be-printing-humans-on-other-planets). Hierin schrijft  zij over enkele ideeën van biologen Gary Ruvkun en George Church van de Afdeling Genetica van de Harvard Medical School, van N.A.S.A.  J.P.L.'s “Curiosity rover”-missie’s leidinggevende ingenieur Adam Steltzner en van Craig Venter, "de VS bioloog die beroemd is voor het in kaart  helpen brengen van het menselijke genoom en het creëren van het eerste synthetische leven".  Volgens het artikel stelde Steltzner tijdens de "Smithsonian Magazine's Future Is Now"-conferentie van 2014 in Washington, D.C., welke  plaatsvond van 16 tot 18 mei, dat: "Onze beste gok voor ruimteverkenning zou het, organisch, printen van mensen op een andere planeet  kunnen zijn".  Hij geeft toe dat het idee niet van hem is, maar toebehoort aan Ruvkun, Church en anderen van de Afdeling Genetica van de Harvard Medical  School. Hij stelt: "Zij denken diep en voorwaarts". Deze uitspraak maakt mij eenvoudig aan het lachen. Voor mij hebben ze slechts veel  fantasie en durven het te gebruiken als wetenschappers. Maar dat betekent niet dat zij dieper denken dan andere mensen. Het betekent  slechts dat zij vluchtig over de oppervlakte van fantastische ideeën scheren, zonder daadwerkelijk een flauw vermoeden te hebben hoe ze te  bewerkstelligen en wat het inhoudt. Wat, in feite, hetgeen is waar de wetenschappelijk oningewijden en niet-wetenschappers altijd van worden  beschuldigd, wanneer zij dergelijk ideeën voorstellen. In dit artikel zal ik niet alleen aantonen dat dit inderdaad zo is, maar dat de meeste van  hun fantasieën ontleend zijn aan science fiction en fantasie-verhalen, die al tenminste tientallen jaren bestaan. En dat zij in feite ook zwaar  steunen op door ufologen en anderen voorgestelde en onderzochte theorieën met betrekking tot BuitenAardse Beschavingen die de Aarde  misschien al sinds duizenden en meer jaren hebben bezocht.  Ja, ik geloof zeker, dat hoewel deze ideeën heel vergezocht lijken, zij in feite uitvoerbaar kunnen zijn in een verre toekomst. Mijn vragen zijn  echter: Werken wij mensen deze ideeën eenvoudigweg uit omdat het gedaan kan worden? Ongeacht de consequenties? Of werken wij ze uit  gebaseerd op één of andere bedoeling? Is er bijvoorbeeld een ethische basis, vanwaaruit we starten? En wat is die ethische basis?  Mensen buiten-de-doos van de Aarde plaatsen  Het startpunt van Steltzner en consorten's gok of theorem voor "ruimteverkenning" wordt in het artikel als volgt uitgedrukt: "Veel van de  knapste koppen van de wetenschap denken dat de enige weg om de lange-termijn overleving van het menselijk ras te garanderen het  koloniseren is van andere planeten - probleem is dat we geen idee hebben hoe veilig naar Mars te reizen, laat staan verder in onze kosmische  omgeving. Door instructies over hoe onszelf te printen te verzenden naar verafgelegen lokaliteiten, zouden we de reis kunnen overslaan." Op  dit precieze ogenblik proberen veel mensen uit te werken hoe veilig en liefst snel door de ruimte te kunnen reizen. Veel inventieve ideeën  worden in dat opzicht uitgedacht en geprobeerd te verwezenlijken. Ideeën, die gaan van nieuwe energiebronnen, zoals L.E.N.R. en  nulpuntenergie tot nieuwe voortstuwingsapparaten, zoals de warp drive. N.A.S.A. werkt bijvoorbeeld zowel aan L.E.N.R. als de warp drive  (internetreferentie (26-06-14): http://www.nasa.gov/centers/glenn/technology/warp/warpstat_prt.htm). Ze gebruiken onderstaand eenvoudig  figuur om uit te leggen hoever hun idee voor hun warp drive is uitgewerkt:  Verander de termen "conjecture" (vermoeden/gissing) en "speculation" (speculatie/bespiegeling) in "fantasie" en we zien hoe mensen  vooruitgang boeken in al hun streven.  Bovendien is de eerste, feitelijke poging om een menselijke kolonie op Mars te vestigen nu al goed op weg. Dit project, de Mars One Mission,  heeft als haar missie:  Menselijke Nederzetting op Mars Mars One zal een permanente menselijke nederzetting op Mars vestigen. Elke twee jaar zullen vier mensen vertrekken, startend in 2024. Onze eerste onbemensde missie  zal in 2018 gelanceerd worden. Sluit je aan bij de Wereldwijde Mars One Gemeenschap en werk mee in onze missie naar Mars.  Internetreferentie (18-06-14) (eigen vertaling):  http://www.mars-one.com/ Maar Steltzner veegt dit alles gewoon terzijde, om in staat te zijn zijn eigen idee en dat van anderen te begunstigen, die vele er-tussen-in-  mogelijkheden voor mensen overslaan om daadwerkelijk zelf te beginnen met buiten hun planeet te gaan onderzoeken. Hij noemt het de beste  gok voor "ruimteverkenning", maar het heeft in feite niets te doen met daadwerkelijke verkenning van de ruimte door mensen. Het heeft alleen  te doen met manieren "om de lange-termijn overleving van het menselijk ras te garanderen", wat in feite al het leven probeert te bereiken. En  het heeft zelfs meer te doen met de kans te krijgen en de garantie om hieraan te werken als een wetenschapper, ongeacht de kosten, ongeacht  de uitkomst. Deze laatste opmerking van mij mag misschien hard en onvriendelijk klinken, maar daar de mensheid nog altijd het idee van  kapitalisme volgt is dit het gedrag, wat door de meeste mensen wordt toegepast. Het is het gedrag van beter een winnaar te zijn dan een  verliezer, en al je zogenaamde concurrenten opzij te duwen, dat werkelijk doorklinkt door het gehele artikel en alle genoemde ideeën.  Volgens het artikel is het Ruvkun's visie dat: "...deze methode van "menselijke" ruimteverkenning het waard is om over na te denken, al is het  alleen om de reden dat het de minst onwaarschijnlijke van alle onwaarschijnlijke plannen is om de kosmos te koloniseren. Als we hoe dan ook  over interplanetaire nederzettingen gaan praten, kunnen we net zo goed praten over de strategieën die niet definitief wetenschappelijk  onmogelijk zijn, argumenteerde hij. We weten welke natuurwetten in de weg staan om mensen lichtjaren door het universum te transporteren,  maar er zijn geen voor de hand liggende wetten van de natuur die ons verhinderen om DNA-gecodeerde organismen te verzenden om de soort  op andere planeten te verspreiden." Zoals Steltzner het zei aan het einde van het interview met Meghan Neal: "Dit is compleet speculatief," ...  "Maar het vereist niet van je sneller dan het licht te gaan, en het vereist geen oneindige hoeveelheden energie." Dus het buiten-de-doos-  denken van Ruvkun, Church en Steltzner is over hoe mensen op andere planeten te krijgen, binnen en buiten ons Zonnestelsel, in het geval  ruimtereizen door middel van ruimteschepen niet mogelijk zal zijn, waarvan Ruvkun al besloten heeft dat het "definitief wetenschappelijk  onmogelijk" is. Hij stelt dat het laatste niet zal werken en dat hun nog meer fantastische idee meer kans van slagen heeft. Wat is hun idee, of  beter wat zijn hun ideeën?  Bestuurde panspermia  Laat mij, voordat we ingaan op hun ideeën, tonen waar hun ideeën waarschijnlijk vandaan komen in de "wetenschappelijke gemeenschap". Het  algehele idee is dat van “bestuurde panspermia”. En Steltzner, Ruvkun, Church en Ventner hebben aan dit algehele idee hun eigen ideeën en  hoe ze tot stand te brengen ontleent. Het was bijvoorbeeld Francis Crick, mede-ontdekker van de structuur van het D.N.A.-molecuul, die in de  1970’s al sprak over "bestuurde panspermia":  Francis Harry Compton Crick, OM, FRS (8 June 1916 - 28 July 2004) was een Engelse moleculair bioloog, biofysicus en neurowetenschapper, het meest bekend als  mede-ontdekker van de structuur van het D.N.A.-molecuul, met James Watson in 1953. Hij, Watson en Maurice Wilkins werd gezamelijk de Nobelprijs van 1962  toegekend voor Fysiologie of Geneeskunde "voor hun ontdekkingen betreffende de moleculaire structuur van nucleïnezuren en haar betekenis voor informatieoverdracht  in levend materiaal"...  Bestuurde panspermia Gedurende de 1960’s werd Crick bezorgd over de oorsprong van de genetische code. In 1966 nam Crick de plaats in van Leslie Orgel tijdens een bijeenkomst, waar Orgel  zou spreken over de oorsprong van het leven. Crick speculeerde over mogelijke stadia, waardoor een in eerste instantie eenvoudige code met enkele aminozure types  geëvolueerd kon zijn in de meer complexe code gebruikt door bestaande organismen. In die tijd dacht iedereen over eiwitten als de enige soort van enzymen, en  ribozymen waren nog niet ontdekt. Veel moleculair biologen braken zich het hoofd over het probleem van de oorsprong van een eiwit van een eiwit-replicerend-systeem  dat zo complex is als dat, wat bestaat in organismen die thans de Aarde bewonen. In de vroege 1970’s speculeerden Crick en Orgel verder over de mogelijkheid dat de  productie van levende systemen uit moleculen een zeer zeldzame gebeurtenis kan zijn geweest in het universum, maar toen het eenmaal was ontwikkeld kon het verspreid  zijn door intelligente levensvormen gebruikmakend van ruimtevaarttechnologie, een proces dat zij "bestuurde panspermia" noemden. In een retrospectief artikel merkten  Crick en Orgel op dat zij overdreven pessimistisch waren geweest over de kansen van abiogenesis op Aarde, toen zij aannamen dat een soort van zichzelf-replicerend  eiwitsysteem de moleculaire oorsprong van het leven is.  Internetreferentie (25-06-14) (eigen vertaling):  http://en.wikipedia.org/wiki/Francis_Crick  Natuurlijk is het probleem met Crick's redenering dat het uitgaat van de "conjecture" en "speculation" of fantasie, dat "de productie van  levende systemen uit moleculen een zeer zeldzame gebeurtenis... in het universum" is, wat trouwens net zo goed op Aarde zelf had kunnen  plaatsvinden. En dat het vervolgens "verspreid (was) door intelligente levensvormen gebruikmakend van ruimtevaarttechnologie". Maar vanuit  het principe van Ockham's Scheermes gebruikt dit tenminste twee aannames. Terwijl het heel eenvoudig gebaseerd kan zijn op slechts één  aanname. Waarom zou "de productie van levende systemen uit moleculen een zeer zeldzame gebeurtenis" zijn? Als ons hele universum begon  vanuit dezelfde energie, en overal min of meer gelijkelijk is verdeeld en wordt geregeerd door de weinige natuurwetten waar wetenschappers in  geloven, waarom zou het leven dan niet min of meer tegelijkertijd op veel plaatsen starten, niet als een heel uitzonderlijke gebeurtenis, maar  als een heel gewoon gebeuren? Zoals het hedentendage helder is, dat water heel gewoon is door ons gehele universum, en zo ook planeten en  zelfs mogelijk bewoonbare planeten. En zoals hedentendage het begin van ons universum zelfs niet langer meer een bijzondere gebeurtenis is,  maar waarschijnlijk een die voort-durend plaatsvindt in een multiversum, waarin mogelijk, zoals sommige wetenschappers beweren, een  oneindig aantal universa bestaat.  Een andere plek waar ze hun ideeën uit gehaald kunnen hebben is dit boek, gedrukt in 2004:  Internetreferentie (25-06-14): http://www.astro-ecology.com/astrobiology_Book.htm En: https://archive.org/details/SeedingTheUniverseWithLifeSecuringOurCosmologicalFuture In sommige opzichten lijkt het idee van Ruvkun, Church en Steltzner, wat de eerste twee: "Het DNA-ruimtevaart-concept" noemen (niet meer  dan een andere term voor "bestuurde panspermia") inderdaad meer uitvoerbaar dan het zenden van mensen op waarschijnlijk lange en  uitgebreide reizen door de ruimte. Ten eerste, moet er aangaande het laatste met het ethische probleem rekening worden gehouden. Een  probleem dat helder mag zijn vanuit de Mars One Missie. Deze eerste BuitenAardse Menselijke Kolonisten weten dat zij op een “enkele reis”  gaan. Veel van de eerste bemensde ruimtereizen naar andere planeten, zelfs binnen ons Zonnestelsel, zullen zeker “enkele reizen” zijn. Ten  tweede is het veel gemakkelijker een kleine flacon met D.N.A. voor lange, uitgebreide trips door de ruimte te sturen dan een kleine groep  mensen. Het vraagt inderdaad minder energie en veel kleinere schepen. Schepen niet veel groter dan de twee Voyagers bijvoorbeeld, die zich  thans ver voorbij ons Zonnestelsel bevinden. Ten derde zijn de zeer lange tijdsperioden van reizen door de ruimte veel minder essentieel voor  D.N.A. dan voor echt levende mensen. En sommige van Ruvkun en consorten's ideeën vereisen niet eens ruimteschepen van wat voor soort dan  ook. Maar de ethische problemen zijn er niet minder om.  De grootste verschillen met hun ideeën zijn dat: Één, mensen onderzoeken niet letterlijk zelf de ruimte, terwijl ze onderweg zijn naar andere  planeten. Een grove fout voor ons leren de ruimte en onze werkelijkheid te begrijpen. En twee, ze plaatsen mensen in letterlijk alle aspecten  buiten-de-doos van de Aarde. Dat wil zeggen dat ze deze “mensen” niet alleen buiten de Aarde plaatsen, maar dat ze ze waarschijnlijk ook  buiten vrijwel alle mogelijkheden plaatsen om contact te maken met de Aarde, en waarschijnlijk zelfs zonder dat deze “mensen” voor een lange  tijd weten, misschien wel duizenden en meer jaren, van het bestaan van de Aarde en hun voorouders, de soort Homo Sapiens Sapiens. Ja,  natuurlijk kan de geschiedenis van de Aarde, en van de mensheid, hun voorouders, meegestuurd worden. Maar wat wordt er nog meer  meegestuurd met de "mensen"-te-worden, om contact te maken met de Aarde? En, natuurlijk, om allereerst hun overleving te verzekeren voor  tenminste vele jaren op één of andere daar-ver-weg exoplaneet? Denk er eens over na, deze mensen beginnen als babies! Worden dan  kinderen! Hoe zullen ze overleven als babies? Hoe als kinderen? Hoe zullen ze een taal leren, leren lezen, leren schrijven, één of andere Aardse  taal leren begrijpen en zo uiteindelijk in staat zijn de boodschappen en instructies te begrijpen die met ze zijn meegezonden? En hoe zal de  informatie van hun Aardse voorouders hen voorbereiden voor een totaal andere leefomgeving dan die van de Aarde, geaardevormd (voor de  Engelse term “to terraform” gebruik ik het woord “aardevormen”) of niet? Denk voor één moment over wat deze wetenschappers verwachten  van hun “mensen” op één of andere daar-ver-weg exoplaneet.  Dus de vraag is: Kan een nieuw ras van mensen op een andere planeet evolueren, alles in één generatie begrijpen en in diezelfde generatie  contact maken met de Aarde? Of zal het honderden of duizenden generaties kosten zoals dat bij ons gebeurde?  Vijf ideeën gebaseerd op een twee-stappen-systeem  Alle ideeën door Ruvkun, Church, Steltzner en Venter zijn gebaseerd op een twee-stappen-systeem. Stap 1 is een planeet te vinden die  bewoonbaar is voor menselijk leven of er één te aardevormen om het zo te maken. Stap 2 is om op één of andere wijze mensen te doen  "groeien" op deze planeet.  Dus de eerste stap is bacteria te bewerken en ze naar een planeet te sturen, die ze kunnen aardevormen. Of een planeet vinden die direct  bewoonbaar is voor menselijk leven. Wat natuurlijk hetgeen is waar wetenschappers altijd al naar zoeken, en waarom zij altijd zoeken voor  planeten in de zogenaamde Goldilocks' Zone, het Goudlokjegebied (internetreferenties (27-06-14): http://en.wikipedia.org/wiki/Circumstellar_  habitable_zone en: http://nl.wikipedia.org/wiki/Bewoonbare_zone), bewerend dat dit de enige planeten zijn waar leven op kan ontstaan en  gedijen. Het heeft in zekere zin weinig te maken met niet geloven dat heel verschillend leven zich kan ontwikkelen onder zeer verschillende  omstandigheden. Het heeft alleen te maken met proberen planeten te vinden waar mensen op kunnen leven. Maar zelfs de meeste planeten in  het zogenaamde Goudlokjegebied zullen niet onmiddellijk leefbaar zijn voor mensen. Dus aardevormen zal bijna altijd een noodzakelijkheid zijn.  Het is als het maken van een nest, maar dan op een zeer grote schaal. Maar hoeveel tijd kost dat? En wat is er voor nodig? En wat niet? Het  aardevormen alleen al kan duizenden jaren kosten, miljarden jaren zelfs, als we kijken naar de evolutie van leven op Aarde. En alleen daarna  zouden we menselijk leven in de vorm van D.N.A. naar een dergelijk geaardevormde planeet kunnen sturen. Hoe we de kennis vergaren of het  aardevormen inderdaad goed is gegaan en ver genoeg gevorderd is, zonder daadwerkelijk een kijkje te gaan nemen, wordt niet vermeld. Dit  zou kunnen betekenen dat niet één, maar vele uitprobeer-schepen de Aarde zullen moeten verlaten, ethisch een zeer dubieuze onderneming.  Het betekent ook dat we in staat moeten zijn voor tenminste nog duizenden jaren te leven op onze eigen planeet, om dit te bereiken. En hoe  gaan we dàt bereiken, kijkend naar de situatie en alle problemen die de mensheid alleen vandaag al het hoofd moet bieden?  IDEE 1 Codeer segmenten van menselijk D.N.A. in bacteria, zend deze naar dezelfde planeet nadat aardevorming plaatsgevonden heeft of lang genoeg  gaande is geweest om een levensvatbare omgeving te creëren voor menselijk leven. Zend ook instructies zodat "de D.N.A.-sjouwende  microben" arriverend op de nieuwe planeet de bouwblokken van leven weer kunnen samenvoegen tot menselijke wezens. "Als je het  aardevormingsscenario een beetje verder wilt uitrollen, kun je je voorstellen dat de mens-gecodeerde bacteria zich op natuurlijke wijze weer  samenvoegen, door middel van organische processen, om uiteindelijk te evolueren in nazaat-organismen - een soort van herstarten van de  menselijke bevolking".  Laten we ons voorstellen dat menselijke wezens zich inderdaad ontwikkelen op de planeet vanuit dit idee en leren hoe te gedijen in hun deels of  compleet geaardevormde omgeving. Kunnen zij ooit contact maken met de mensheid op Aarde? Zo niet, wordt ook informatie met ze  meegestuurd, zodat ze op een bepaald moment zullen ontdekken hoe het kwam dat ze op de planeet evolueerden? Misschien ook gecodeerd in  het D.N.A.? Voorgesteld door bijvoorbeeld Vladimir I. shCherbak en Maxim  A. Makukov in hun verhandeling: "The "Wow! signal" of the  terrestrial genetic code" (Het "Wow! signal" of de aardse genetische code) (internetreferentie (25-06-14): http://www.evolutionnews.org/2013/  03/a_wow_signal_of069941.html en: http://news.discovery.com/space/alien-life-exoplanets/could-an-alien-message-be-embedded-in-our-  genetic-code-130401.htm). Zullen deze nieuwe "mensen" daardoor, op een zeker moment, ervaren en geloven dat wij zogenaamde welwillende  goden zijn of welwillende BuitenAardsen, die hen creëerden? Wel, zullen zij verrast zijn als ze ons daadwerkelijk ontmoeten.  IDEE 2 Steltzner stelt verder voor: "dat we het menselijk genoom het universum in stralen door middel van radiogolven - zoals we al doen om te  proberen te communiceren met intelligent leven - en kijken of iemand de uitzending ontvangt en er achter weet te komen hoe het te  interpreteren. Misschien zenden we gedetailleerde instructries mee met het signaal".  Nu, waarom zou een intelligent genoege beschaving daarginds zo stom zijn om een menselijk wezen te creëren op hun eigen planeet, met de  mogelijkheid dat het zeer gevaarlijk voor hen is? Misschien veroorzakend dat hun cultuur en beschaving voor altijd wordt veranderd. En  misschien zelfs hun gehele beschaving vernietigend. Of veroorzakend dat de balans van hun natuurlijke planetaire omgeving zo erg verstoord  wordt, dat het onbewoonbaar voor hen wordt. Aan de andere kant, wat als de menselijke wezens door hen gecreëerd, op de basis van het  menselijke genoom en de instructies door onszelf verzonden, gebruikt worden als laboratoriumratten of zelfs als een slavenras voor deze  beschaving van andere levensvormen? Met zelfs de mogelijkheid dat ze besluiten de Aarde te bezoeken, met inderdaad vijandige bedoelingen?  Films als Species, Species II, Species III en zo verder tonen ons de negatieve consequenties en neveneffecten voor zowel deze BuitenAardsen  als onszelf. Het is helder dat de ethische consequenties in dit scenario nog niet eens voor een jota zijn doordacht. En een BuitenAardse soort die  doet wat menselijk wezen Steltzner suggereert, hoe ver denkt dat dingen door voordat het handelt?  IDEE 3 Een ander idee waarover hij fantaseert is: "Misschien sturen we zelfs een robot naar een andere planeet, wachten duizend jaar om er zeker  van te zijn dat we de machine vertrouwen, en dan "stralen we de informatie over een menselijk wezen over en vertellen het om een mens  genetisch te construeren."" Dit idee is min of meer een uitbreiding van Idee 1. De robot zou tegelijkertijd moeten worden verzonden met  bacteria om de planeet te aardevormen. Maar duizend jaar wachten? Hoe wordt dat gerealiseerd? Hoe kan ten eerste de machine op een veilige  plek worden neergezet? En dan wachten en eindelijk functioneren na duizend jaar, zonder vernietigd te worden in één of ander langzaam of snel  proces dat plaatsvindt juist op dat deel van de gekozen planeet? Misschien zelfs veroorzaakt door het aardevormen. En dan opnieuw, hoe vlug  zal deze nieuwe soort van mensen zich daarna ontwikkelen?  Omhoog Volgende pagina