"GEHEIMEN VAN HET ONVERWOESTBARE ORGANISME ONTHULD" 2 december 2015 Kees Deckers Anderhalf jaar geleden schreef ik al eens over het Waterbeertje in het artikeltje: Ontmoet de Waterbeer, een kleine zaak voor BuitenAards  Leven (http://www.ufowijzer.nl/tekstpagina/Waterbeer.htm).  Het WaterBeertje Op 30 november publiceerde "Express - Home of the Daily and Sunday Express" een artikel door Stuart Winter over waarom dit diertje, dat  behoort tot de zogenaamde Tardigrada en dat ook wel Mosbeertje of Beerdiertje wordt genoemd, waarschijnlijk zo onwaarschijnlijk  onverwoestbaar is. Onderstaande is losjes gebaseerd op het artikel: Secrets of the INDESTRUCTIBLE organism unveiled  (http://www.express.co.uk/news/science/623201/Super-Bear-indestructible-tardigrade).  Het WaterBeertje, dat niet veel groter wordt dan tussen 0,1 tot 1,5 millimeter, lijkt in veel opzichten onkwetsbaar, zegt het artikel. Het diertje  wordt gevonden van hoog in de Himalayas tot bijna vier kilometer onder het wateroppervlak van de zee. Het is de enige levensvorm op Aarde,  die de extremen van de ruimte kan overleven en weerstand kan bieden aan temperaturen van nabij het kookpunt tot aan het absolute nulpunt  zowel als aan zonnewind en dodelijke radiatie. Het achtpotige diertje kan zelfs tien jaar zonder voedsel en vloeistoffen overleven.  Experimenten hebben verder aangetoond dat een WaterBeertje dat voor een jaar of zelfs tien jaar bij een temperatuur van -80 graden Celsius  bevroren is geweest, 20 minuten na ontdooiing al weer begint rond te zwemmen. Denkt u even aan zeer lange ruimtereizen en het invriezen  van mensen. En denkt u ook even na over wat leven nu eigenlijk is, als het zelfs na 1 tot 10 jaar diep ingevroren te zijn geweest toch niet is  opgehouden en weet te overleven in alle bovengenoemde omstandigheden.  Wetenschappers kennen al heel lang de superkrachten van het Waterbeertje. Ze hebben het zelfs in een omloopbaan in de ruimte gebracht om  er experimenten mee te doen. En nu is, volgens het artikel, misschien de reden ontdekt waarom het krachten kan verdragen die een mens  direct zouden doden. Onderzoekers van de Universiteit van North Carolina in Chapel Hill hebben het genoom van het bijna onverwoestbare  diertje uitgezocht en ontdekten hoe het het D.N.A. van andere levende organismen kan overnemen.  Tot een zesde van het genetische materiaal van het WaterBeertje wordt geïmporteerd van bacterieën en archea (micro-organismen), dat op  deze wijze bijna als bepantsering werkt. De onderzoekers ontdekten dat het diertje ongeveer 6.000 vreemde genen verkrijgt door een proces  dat horizontale genenoverdracht wordt genoemd. In plaats van alle genetische code te erven van zijn ouders, kan het WaterBeertje D.N.A.  repareren, dat beschadigd is geraakt door extreme condities, door een mozaïek van genen van verschillende diersoorten te absorberen.  De studie is gepubliceerd door Thomas Boothby, Bob Goldstein en medewerkers in de "Proceeding of the National Academy of Sciences", en  roept niet alleen vragen op over vreemd of uitheems D.N.A. en overleving in extreme omgevingen, maar ook over de conventionele  gezichtspunten van hoe D.N.A. wordt geërfd. Het artikel vertelt dat een ander microscopisch wezentje, bekend als de "rotifer" (het radardiertje), de vorige recordhouder was in het bezitten  van het meeste, uitheemse D.N.A., maar dat het ongeveer de helft minder uitheems D.N.A. heeft dan het Waterbeertje.  Een voorbeeld van een radardiertje van de Nederlandstalige Wikipedia (internetreferentie (02-12-15): https://nl.wikipedia.org/wiki/Raderdieren) Het genoom van de meeste dieren daarentegen bestaat uit minder dan 1% uitheems D.N.A. Wat het artikel niet vermeld, is dat dit ook voor de  mens geldt. Het zogenaamde mitochondriale D.N.A. van de mens is daar zeer waarschijnlijk een voorbeeld van.  Goldstein, van de biologie-afdeling van de Universiteit van North Carolina, merkte op:  "We hadden geen idee dat een dier-genoom uit zoveel uitheems D.N.A. kon bestaan. We wisten dat veel dieren uitheems D.N.A. verwerven, maar we hadden geen idee dat  dit tot een dergelijk niveau gebeurde."  Boothby, een postdoctoraal in het laboratorium van Goldstein, voegde toe: "Dieren, die extreme spanningen kunnen overleven, kunnen misschien bijzonder gevoelig zijn voor het verwerven van uitheemse genen, en bacteriële genen kunnen  misschien beter in staat zijn om spanningen te weerstaan dan dierlijke genen. We denken aan de boom van leven, met genetisch materiaal verticaal overgaand van mama en  papa. Maar met horizontale genenoverdracht steeds meer geaccepteerd en beter bekend wordend, tenminste in bepaalde organismen, begint het de wijze waarop wij denken  over evolutie en overerving van genetisch materiaal en de stabiliteit van genomen te veranderen. Dus in plaats van te denken over een boom van leven, kunnen we denken  over het web van leven en genetisch materiaal van tak naar tak overstekend. Dus het is spannend. We beginnen ons begrip over hoe evolutie werkt bij te stellen."  Laten we uitgaande van deze wetenschappelijke feiten nog eens nadenken over de zogenaamde Goudlokje-Zone (Goldilock Zone), die door  veel wetenschappers nog altijd zeer be-paald en be-perkt wordt gehouden. In feite is die zone dan ook meer gebaseerd op wat de mens nodig  heeft om te kunnen leven, dan op wat andere Aardse levensvormen nodig hebben. De vraag is dan: Moeten we bij het denken aan  BuitenAardse Beschavingen blijven vasthouden aan de beperkte leefomgeving binnen welke de mens kan overleven? Of moeten we denken  aan een veel ruimere Goudlokje-Zone en leefomgeving? Voor sommige BuitenAardsen misschien zelfs wel zo ruim als of ruimer dan dat van  het Waterbeertje? En een tweede vraag is: Wat kunnen mensen leren van de ONVERWOESTBARE Waterbeer om hun eigen Goudlokje-zone en leefomgeving te  vergroten? En daarmee de weg naar de exoplaneten te vergemakkelijken? Want dat is natuurlijk één van de redenen waarom wetenschappers  zo geïnteresseerd zijn in het Waterbeertje. Omhoog