BEZITTERS VAN ONGEWONE SCHEDEL ZOEKEN (OPNIEUW) HULP VOOR TOEKOMSTIG WETENSCHAPPELIJK ONDERZOEK (Mag de term "Star Child Skull" straks nog worden gebruikt? - Deel I) 4 april 2016 Kees Deckers Op de webplek "The UFO Chronicles" staat sinds 15 maart het artikel: "An Anomalous Skull, Formerly Known as "Star Child" To Undergo New  Scientific Analysis - Owners of Unusual Skull Seek Help of Veteran Researcher for Future Scientific Study" door Micah Hanks  (http://www.theufochronicles.com/2016/03/an-anomalous-skull-formerly-known-as.html). Het artikel verscheen al eerder, op 9 maart, op de  webplek "Chase Kloetzke - Chasing Mysteries Around The Globe…" onder alleen het laatste deel van die titel: "Owners of Unusual Skull Seek  Help of Veteran Researcher for Future Scientific Study" (http://chasekloetzke.com/owners-unusual-skull-seek-help-veteran-researcher-future-  scientific-study/).  Het betreft de zogenaamde "Star Child Skull" (SterrenKindSchedel), waarover al regelmatig op UFOWIJZER is bericht. Er is zelfs een gehele  pagina "STARCHILD SKULL" aan artikelen te vinden, die starten vanaf januari 2008 (internetreferentie: http://www.ufowijzer.nl/Oude%20  UFOWIJZER/STARCHILD.htm). Voor de helderheid: De SterrenKindSchedel is een 900 jaar oude schedel met heel duidelijke afwijkingen van de gemiddelde menselijke  schedel. Het werd rond 1930 gevonden in een mijntunnel nabij Barranca del Cobre (Koperkloof) in het zuidwesten van de staat Chihuahua in  Mexico.  Onderzoeker Lloyd Pye heeft vele jaren lang geprobeerd de herkomst van de schedel vast te stellen door wetenschappers zover te krijgen  daadwerkelijk onderzoek te verrichten, in plaats van volgens de skeptische methode, dus op het eerste oog en met natte vinger-werk er  conclusies over te trekken. Na zijn dood in 2013 is de schedel weer in handen gekomen van de eigenaresse, Melanie Young. Beter, zijn de  schedels, weer in haar handen, daar er ook een duidelijk normaal menselijke schedel van een volwassen vrouw bij de SterrenKindSchedel werd  gevonden, die trouwens volgens het D.N.A.-bewijs niet de moeder is van het SterrenKind. Young zet het onderzoek thans voort. Maar het  uitgangspunt is daarbij wel gewijzigd, zoals blijkt uit het artikel op "The UFO Chronicles".  Een lezing door Melanie Young over de schedel tijdens het Del Rio U.F.O. Festival van 2014 kan gezien worden op YouTube, onder de titel: 001  Melanie Young - Del Rio UFO Festival 2014 (https://www.youtube.com/watch?v=_GfadhfgiKc)  Hieronder de inhoud van het artikel. In een tweede artikel ga ik in op enkele uitspraken van het artikel.  Het artikel  Een Abnormale Schedel, Voorheen Bekend als "SterrenKind" zal Nieuwe, Wetenschappelijke Analyse Ondergaan - Eigenaren van Ongewone Schedel Zoeken  Hulp van OnderzoeksVeteraan voor Toekomstig Wetenschappelijke Studie Eind jaren 1990 begon een vreemd-uitziend relikwie, bekend als de ""Star Child" skull", voor het eerst te verschijnen in het U.F.O.-presentatie-circuit. Met zijn  eigenaardig knolvormige uiterlijk scheen de schedel voor de hand liggende schedelmisvormingen te bezitten, die er toe leidden dat het een opvallende gelijkenis had met  de zogenaamd BuitenAardse "Grays" (Grijzen), die sinds de 1960-er jaren in de U.F.O.-ontvoeringen-literatuur zijn weergegeven.  Deze gelijkenis was wat onderzoeker Lloyd Pye, wiens interesse al vroeg rapporten besloeg over afwijkende primaten en mysteries over de menselijke herkomst,  aanmoedigde om de zaak op zich te nemen, de schedel verdedigend als bonafide bewijs van BuitenAards bezoek aan de Aarde. Zodoende ging Pye de rest van zijn leven  door met het verzamelen van geld voor wetenschappelijke tests, in een poging om op geloofwaardige wijze wat bekend werd als de "Star Child" aan de wereld te  presenteren. Pye had zelf gezegd, toen het specimen voor het eerst aan hem werd getoond, dat het zijn hoop werd om "het door de strot van de wetenschap te duwen".  Ondanks al zijn enthousiasme moet de "BuitenAardse" oorsprong van de schedel, die het brandpunt werd van Pye's pogingen gedurende de rest van zijn leven, nog altijd  worden bewezen. Hoewel hij altijd hoopvol is gebleven, dat de schedel een waarschijnlijke kandidaat voor "E.T." zou blijken, suggereren veel van de gegevens, die  vandaag de dag beschikbaar zijn iets anders, ofschoon zekere dubbelzinnigheden over zijn precieze natuur blijven bestaan.  Het ware doel van de wetenschap is, om in plaats van het onverklaarde te "bewijzen", te proberen het onwaarschijnlijke uit te sluiten door testen ter falsificatie (het  aantonen van de valsheid of onwaarheid van een stelling of een theorie; falsificatie staat tegenover verificatie), die nieuwe gegevens kunnen opleveren, die helpen om  toekomstige veronderstellingen te vormen en, uiteindelijk, nieuw begrijpen over de natuur der dingen rondom ons.  Op grond hiervan zou het bestaan van BuitenAards leven inderdaad moeilijk te "bewijzen" zijn met een dergelijk exemplaar, zelfs in het geval dat het abnormale, niet-  menselijke eigenschappen zou blijken te bevatten, van de soort waar Pye op hoopte. Tegen welke andere informatie zouden het exemplaar en zijn eigenschappen tenslotte  kunnen worden vergeleken om in staat te zijn te helpen aangeven dat het niet van Aardse afkomst is?  Ondanks alle ongewone eigenschappen van het exemplaar, is het een menselijke schedel, waar het het meeste op lijkt. Toch heeft dit weinig gedaan om de advocaten van  de mens-BuitenAardse-hybride-programma's te overreden, noch de tegenstrevende critici, die gretig verzekeren dat het toebehoorde aan één of ander soort zoogdier; deze  variëren van honden of een soort van aap tot misschien wel de meest absurde suggestie van allemaal: Die van een gewone mol (en dit, ondanks het feit dat de allergrootste   soort binnen de mollen-familie, de Russische desman, net aan 510 gram weegt op zijn zwaarst).  Ondanks de controverse over zijn identiteit en afkomst, zijn er onder de aanhoudende vragen over het exemplaar, ook vragen met betrekking over waar het werd gevonden,  door wie, en de meest verontrustende van alle, waarom het in eerste instantie "Star Child" werd genoemd.  Om deze vragen te begrijpen, moet men het exemplaar terugvolgen naar zijn daadwerkelijke eigenaars, van wie Lloyd Pye de schedel aanvankelijk leende in februari 1999.  Het was door deze ontmoeting dat Pye zelf het verhaal leerde van de ontdekking ervan in landelijk Mexico in de 1930-er jaren, naast wat een vrij normaal uitziende  metgezel was geweest. De Ontdekking Melanie en Ray Young zijn inwonenden van El Paso, Texas. Ergens in het midden van de jaren 1990, hoorde Melanie over de   schedel van een oude vriend, die het erfde van de originele eigenaar, die enkele jaren eerder overleed. "Hij had het voor een  aantal jaren in zijn garage," herinnert Young zich over de jaren, voordat het in haar bezit kwam. Young exploiteerde in die tijd  een kuuroord, en de vrouw van de eigenaar van de schedel was één van haar werkneemsters. Na het tonen van een aantal foto's  van de schedel, vroeg Young of ze het exemplaar echt mocht zien. "Hij gaf het aan mij en zei dat hij niet wist wat het was. Ik  begon het te onderzoeken en het had alle zelfde botten die jij en ik hebben, maar ze waren misvormd. Het was de merkwaardigste misvorming die ik had gezien," zei Young. "Ik werkte in die tijd ook voor een academisch ziekenhuis en het kwam met niets  overeen van wat ik had gezien in onze referentie-handleidingen." Young had al een aantal jaren gewerkt in de medische professie. Ze volgde de Methodisten School voor Verpleegkunde in  Lubbock, Texas, en werkte bijna twintig jaar op het gebied van de zorg voor pasgeborenen. Daarvoor had ze deel uitgemaakt  van een pediatrische kanker-afdeling gevestigd in Lubbock. "Het is de plek met de zwaarste inspanning om in een ziekenhuis te  werken," zegt Young. "Mijn zorg voor kinderen is één reden, waarom ik voelde dat deze (schedel) tot een kind behoorde. Waarom dacht ik dat het een kind was? Nou, dat is mijn liefde, en het formaat was zo klein." De vriend van Young legde uit, dat het  exemplaar was gevonden in een grot of verlaten mijn, waarvan werd gezegd dat die gelokaliseerd was ten zuidwesten van  Chihuahua, Mexico. Ten tijde van de vondst was de originele eigenares in haar tienerjaren, en reisde met familieleden op  vacantie naar Mexico. Ondanks het feit dat ze geïnstrueerd was de nabije mijnschachten uit veiligheidsoverwegingen niet te  bezoeken, had het individu in kwestie dit toch gedaan, wat leidde tot de ontdekking van een klein skelet met een ongewone  schedel, begraven naast een normaal menselijk skelet dat bovengronds gebleven was.   In de hoop iemand te vinden, die zou kunnen helpen om aandacht te verkrijgen van de wetenschappelijke gemeenschap,  besloten Young en haar man om een lokale bijeenkomst van het "Mutual UFO Network (M.U.F.O.N.)" (Onderlinge U.F.O.-netwerk) bij te wonen, waar aanwezige leden  haar konden introduceren aan een paar specialisten op het gebied van de neurologie en van de orthopedie. Bij het onderzoek toonden de twee dokters weinig interesse in de  kleine, misvormde schedel, en richten hun aandacht in plaats daarvan op zijn compagnon, de "normale" menselijke schedel (ook altijd nog in Young's bezit), die bewijs  leek te dragen van schade veroorzaakt door vermoedelijke verwonding.   Kort daarna meldden Young's metgezellen bij het M.U.F.O.N. dat onderzoeker Lloyd Pye door het gebied zou trekken om een presentatie te geven voor de lokale afdeling  van de groep. Regelingen werden getroffen dat de twee partijen elkaar konden ontmoeten, die er in resulteerden dat Pye de schedels verkreeg, de hoop uitdrukkend dat hij  wetenschappelijke tests zou kunnen regelen om de aard van het ongewone exemplaar te kunnen helpen bepalen. Waarom het de "Star Child" werd genoemd? Young merkt  op, dat ruwweg rond de tijd dat Lloyd Pye de schedel werd gegeven, velen in de U.F.O.-gemeenschap hadden aangedrongen op de openbaarmaking van het bestaan ervan  aan het publiek. Echter, als het aan het publiek werd gepresenteerd, zou ook een naam voor het exemplaar nodig zijn. "Toendertijd wisten we niet of het een jongen of een  meisje was," zei Young. "Daar we bij een "M.U.F.O.N."-gebeuren waren, adopteerden we het woord 'star', en eindigden ermee het de Star Child te noemen." Wetenschappelijke Studie Een aantal studies werden uitgevoerd gedurende de periode dat Pye de schedel hield. Echter, zoals Young opmerkt, was Pye soms afwijzend geweest over sommige van de  test-resultaten, schijnbaar gehecht geraakt aan het idee dat de schedel mogelijk enig bewijs van BuitenAardsen zou kunnen representeren of, meer specifiek, van een  "hybride" als resultaat van het kruisen van een mens met een BuitenAardse. Deze veronderstelling scheen Pye's vragen in de loop der jaren te leiden, die desondanks  resulteerden in een aantal wetenschappelijke studies, die verschillende eigenschappen, toegeschreven aan de schedel, onthulden.   Als hoofdtheorie tussen de theorieën over de herkomst van de schedel, wordt geloofd dat de "SterrenKindSchedel" inderdaad aan een jonge man had toebehoord, wiens  ongewone uiterlijk het gevolg was van een aangeboren afwijking (sommigen suggereerden een vorm van waterhoofd, wat Young betwist). De bepaling van het geslacht  van het kind is gebaseerd op het testen van D.N.A., dat in 1999 werd uitgevoerd op het "Bureau of Legal Dentistry" (Bureau van Juridische Tandheelkunde) in Vancouver,  British Columbia. Standaard X- en Y-chromosomen waren aanwezig, die niet alleen het mannelijke geslacht aantoonden, maar ook de waarschijnlijkheid dat beide ouders  mensen waren. Een later volgende studie, uitgevoerd door "Trace Genetics" in 2003, suggereerde dat D.N.A. genomen uit monsters van de schedel van inheems  Amerikaanse oorsprong was.  Omdat in de loop der jaren er veel gedaan is om de veronderstelde "BuitenAardse" oorsprong van de schedel te ontkrachten in skeptische literatuur, is het niet het doel van  Young's huidige werk om verder te borduren op de veronderstelling van een BuitenAardse hypothese. Tegenwoordig hoopt Young, dat nieuwe, wetenschappelijke studies  van de schedel kunnen helpen bepalen wat het niet is, in plaats van te proberen beweringen van zijn exotische natuur te ondersteunen. "Alles waar ik over nadacht, was het  feit dat het lang genoeg leefde voor de botten om zich aan een te sluiten en verbonden te blijven, voor de tanden om te zijn gegroeid, en voor de tanden om zo veel gebruikt te zijn dat er slijtage op ze gezien kan worden," zegt Young. "Er is D.N.A. aanwezig dat we kunnen gebruiken om (het leven van) onze kinderen te helpen verbeteren als enige  van deze misvormingen beter kunnen worden begrepen. Wat vond er 900 jaar geleden plaats met dit kind, dat het de kans gaf om te overleven? Het moet een genetisch iets  zijn. Wat kunnen we leren van de genetica dat ons kan helpen?" Young suggereert dat veel van de controverse over de schedel en zijn veronderstelde "BuitenAardse"  afkomst voortkomt uit de naam, die er bijna twintig jaar geleden voor werd geselecteerd.  "Dat is waarschijnlijk het ding, dat eigenlijk het probleem is geweest. Omdat als je "SterrenKindSchedel" zegt, mensen het op het internet zoeken, en het eerste dat  tevoorschijn komt de Wikipedia is, die zegt dat het hydrocephalisch is (een waterhoofd), en het gevolg van kunstmatige schedelafvlakking." Young betwist beweringen dat de schedel het gevolg is van een waterhoofd. "Als het hydrocephalisch zou zijn, zou er een membraan tussen de botten zijn," zegt Young, er aan toevoegend dat een diepte die  over het midden van de schedel loopt tegenstrijdig lijkt met een kind met een waterhoofd, dat het redde om tot ver in de kindertijd te overleven. Dat het kind tot voorbij de  kindertijd overleefde, wordt verder ondersteund door de overblijvende tanden in de schedel, die slijtage vertonen als gevolg van kauwen. Young stelt daarnaast dat de vorm  van de schedel tegenstrijdig is met de resultaten van kunstmatige schedelafvlakking, geobserveerd in vergelijkbare schedel-voorbeelden uit de periode in kwestie.  Vooruitgaan Op 9 december 2013 overleed Lloyd Pye na verscheidene maanden gevochten te hebben tegen lymfoom-kanker. Na vooraf aan zijn dood afscheid genomen te hebben van  actieve bemoeienis in de studie van de SterrenKindSchedel, werden de schedels weer in het bezit van Young gegeven, na een korte onderbreking voor verder onderzoek.  "(Lloyd) schreef nooit een ander boek, omdat hij alles opgaf om zich met de SterrenKindSchedel bezig te houden voor mij," zegt Young. "Ik heb het gevoel dat ik het aan hem verschuldigd ben, om dit teneinde te voeren." Met de intentie om met nieuwe studies van de schedel voort te gaan, heeft Young beroep gedaan op de hulp van onderzoekster  en schrijfster Chase Kloetzke (http://chasekloetzke.com/owners-unusual-skull-seek-help-veteran-researcher-  future-scientific-study/). De laatste heeft deelgenomen aan studies van menselijke schedels uit Paracas, Peru, die  schedelmisvorming vertoonden. Aangeprezen door sommigen als abnormaal, behoort Kloetzke tot degenen, die  de menselijke afkomst van deze schedels, zowel als de wijzen die toegepast zijn om hun langwerpige uiterlijk te  produceren, hebben aangetoond. Kloetzke's studies hebben haar over drie continenten geleid, waar ze haar  onderzoek heeft gepresenteerd in publieke presentaties, die haar onder de aandacht brachten van Young tijdens  het "International UFO Congress" van 2016 gehouden in Scottsdale, Arizona. "Chase hield haar presentatie, en  normaal blijf ik niet voor de vraag- en antwoord-onderdelen," herinnert Young zich. "Iemand van het publiek  stelde haar de vraag: "Wat zou voor u het ultieme bewijs zijn?" Chase vertelde hen: "D.N.A." Mijn man dacht dat ik over mensen struikelen om bij de microfoon te komen. Ik wist toen dat zij mijn persoon was." Over de langwerpige Paracas-schedels, die Kloetzke in het verleden heeft bestudeerd, deelt Young Kloetzke's  mening dat hun ongewone uiterlijk kan worden verklaard. "Er zijn er enkele, die ik heel graag in handen zou  willen krijgen, maar de meerderheid ziet er uit alsof ze gevormd zijn door afbinding," zegt Melanie, opnieuw  refererend aan het proces van schedelvervorming, gepraktiseerd door vele, vroege inheemse culturen. Het  ongewone uiterlijk van deze langwerpige schedels heeft sommige pseudo-wetenschapstheoretici er toe  aangemoedigd deze als bewijs van BuitenAards contact tussen mensen en BuitenAardsen te presenteren,  ondanks dat de afbinding, die tot hun vorm leidde, hedentendage algemeen wordt aanvaard. Met zijn hele  geschiedenis van controvere, hoopt Young dat toekomstige studies van de schedel zullen helpen om licht te  werpen op zijn herkomst en de natuur van zijn mogelijke misvormingen. "We nemen het project in een andere  richting. We zijn niet getrouwd met de uitkomst, we willen er alleen maar komen. Ik wil de bevindingen niet   betwisten," voegt Young toe. "Ik wil ze bespreken." Voor Deel II van dit artikel, zie: http://worldwidebeingfreewebsite.com/buitenaards%2077.htm  Omhoog