BEZITTERS VAN ONGEWONE SCHEDEL ZOEKEN (OPNIEUW) HULP VOOR TOEKOMSTIG WETENSCHAPPELIJK ONDERZOEK (Mag de term "Star Child Skull" straks nog worden gebruikt? - Deel II) 27 april 2016 Kees Deckers In dit tweede deel over de "SterrenKindSchedel", naar aanleiding van het artikel "Star Child" To Undergo New Scientific Analysis - Owners of  Unusual Skull Seek Help of Veteran Researcher for Future Scientific Study" door Micah Hanks (http://www.theufochronicles.com/2016/03/an-  anomalous-skull-formerly-known-as.html), ga ik in op enkele uitspraken in dat artikel door zowel de schrijver Mica Hanks als door Melanie  Young, die de schedel en zijn compagnon-schedel opnieuw in haar bezit heeft.  Melanie Young heeft als doel om de schedel, die bekend is geworden als de "Star Child Skull", opnieuw en verder te laten onderzoeken. Maar  niet vanuit de hypothese van Lloyd Pye, dat het hier gaat om de schedel van een mogelijke hybride tussen een mens en een BuitenAardse. Zij  gaat uit van de aanname, dat het hier vrijwel zeker om een volledig menselijke schedel gaat en haar doel is, zoals zij zelf zegt, om met name  het D.N.A. te onderzoeken: "…om (het leven van) onze kinderen te helpen verbeteren als enige van deze misvormingen beter kunnen worden begrepen. Wat vond er 900 jaar geleden plaats met dit  kind, dat het de kans gaf om te overleven? Het moet een genetisch iets zijn. Wat kunnen we leren van de genetica dat ons kan helpen?"  Haar uitgangspunt is voor de conservatieve GroteStroom-wetenschap daarmee een compleet geaccepteerde en legitieme reden voor  onderzoek van de bijzonder merkwaardig ogende schedel, iets dat niet het geval was. Maar de schedel heeft door de al bijna 20 jaar eraan  verbonden naam van "Star Child Skull" en Lloyd Pye's uitgangspunt veel controverse opgeleverd. Een belangrijke reden waarom veel leden van  de conservatieve GroteStroom-wetenschap zich er niet aan willen wagen het te onderzoeken. Medeveroorzaakt door de alles-al-wetende-  skeptici-met-een-k.  Voor Deel I van dit artikel, zie: http://worldwidebeingfreewebsite.com/buitenaards%2069.htm  Het ware doel van de wetenschap  Micah Hanks beweert in zijn artikel over het ware doel van de wetenschap het volgende:  Het ware doel van de wetenschap is, om in plaats van het onverklaarde te "bewijzen", te proberen het onwaarschijnlijke uit te sluiten door testen ter falsificatie (het  aantonen van de valsheid of onwaarheid van een stelling of een theorie; falsificatie staat tegenover verificatie), die nieuwe gegevens kunnen opleveren, die helpen om  toekomstige veronderstellingen te vormen en, uiteindelijk, nieuw begrijpen over de natuur der dingen rondom ons.  Op grond hiervan zou het bestaan van BuitenAards leven inderdaad moeilijk te "bewijzen" zijn met een dergelijk exemplaar, zelfs in het geval dat het abnormale, niet-  menselijke eigenschappen zou blijken te bevatten, van de soort waar Pye op hoopte. Tegen welke andere informatie zouden het exemplaar en zijn eigenschappen tenslotte  kunnen worden vergeleken om in staat te zijn te helpen aangeven dat het niet van Aardse afkomst is?  Hetgeen in de eerste alinea wordt gezegd, is volkomen onjuist. Het ware doel van de wetenschap is om de werkelijkheid, haar verschijnselen  en gebeurens en de oorzaak van ons bestaan als mens daarin te leren begrijpen en er kennis over te verkrijgen. Daartoe worden twee grove  methoden gebruikt: Verificatie en falsificatie. Falsificatie is bedacht door Karl Popper en kwam in feite pas veel later als bruikbare methode in  de wetenschapswereld terecht dan verificatie. En door de Industriële Revolutie, die volgde op de Wetenschappelijke Revolutie, is het ware doel  van de wetenschap meer een meer verworden tot niet meer dan een middel voor kapitalisten om zich te verrijken. Dat verrijken probeert men  meer en meer te bereiken door als mens alles om ons heen en in onszelf te verbeteren, omdat wij menen het beter te weten. De nieuwste  termen daarvoor zijn transhumanisme en transenvironmentalisme.  In feite begint elke wetenschap bij het met onze zintuigen (oog, oor, mond, neus, tast en evenwicht; ja, dat zijn er 6) waar-nemen en ervaren  van buiten (maar ook binnen) ons menselijk lichaam bestaande verschijnselen en plaatsvindende gebeurens. Sommige verschijnselen en  gebeurens zijn uniek; dat wil zeggen dat ze òf slechts één of hooguit enkele malen door dezelfde of door enkele mensen worden ervaren en  waargenomen òf dat ze daadwerkelijk slechts zeer weinig of zelfs maar eenmaal voorkomen. Andere verschijnselen en gebeurens komen zeer  veel voor; dat wil zeggen dat vrijwel alle mensen ze wel eens of soms voortdurend ervaren.   De materialistische wetenschap is geneigd om zich vooral over de laatste soort verschijnselen en gebeurens te buigen:  1. Ten eerste, vooral om de reden dat het vanwege het veelvuldig voorkomen van een verschijnsel en/of gebeuren van belang is te begrijpen  wat het voor gevolgen heeft en kan hebben voor de mens.  2. Maar ten tweede ook omdat door de veelheid aan ervaringen met een verschijnsel en/of gebeuren er gemakkelijk een gegevensbank  gemaakt kan worden voor onderzoek, het startpunt van elke wetenschapper. Tenslotte kunnen ze aan de hand daarvan door vergelijken van  ervaringen met betrekking tot het verschijnsel en/of gebeuren aan de slag en op basis daarvan allerlei eigenschappen, gevolgen en  oorzaken ervan ontdekken, van de kleinste details tot het grote geheel van het verschijnsel en/of gebeuren. Men zou kunnen stellen dat  vaak door onze zintuigen ervaren waarnemingen meer werkelijkheid lijken, dan weinig tot slechts eenmaal ervaren waarnemingen. Maar dat  laatste gaat zelfs in de materialistische wetenschap niet volledig op: Ooit een Grote Klap of Oerknal (Big Bang) gezien, of beter gesteld  gehoord? 3. Ten derde en tot slot zijn veel van de huidige wetenschappers alleen maar geïnteresseerd in òf en hòè zij het waargenomen verschijnsel  en/of gebeuren kunnen naäpen (vanwege het economische belang). Als een waargenomen verschijnsel door hen zelf kan worden nageaapt  en gemanipuleerd dan bestaat het, is het werkelijk, en kan het vervolgens voor allerlei situaties (mis)gebruikt worden, van politieke tot  industriële en militaire situaties, alle gericht op economische motieven.  Het verifiëren van iets maakt het voor de mens mogelijk om het zelf te manipuleren en na te maken. En dat is in feite het enige wat de mens  doet. Proberen alles na te apen, wat er om hem heen en ook in hemzelf is, en vervolgens proberen het te "verbeteren". Dat laatste leidt tot  wat vandaag de dag in de wetenschappen transhumanisme en transenvironmentalisme wordt genoemd. Falsificatie wordt vooral en met name  toegepast om de onwaarheid of onjuistheid van een stelling of een theorie aan te tonen (stellingen en theorieën komen alle voort uit onze  verbeeldingskracht en fantasie, maar vinden hun oorzaak ook altijd in de werkelijkheid). Kortom, het uitsluiten van het onwaarschijnlijke door  falsificatie is dus níét hèt ware doel van de wetenschap.  In het geval van de SterrenKindSchedel is Lloyd Pye uitgegaan van verificatie van zijn theorie dat het mogelijk om een nieuwe soort gaat: Een  hybride ontstaan uit een mens en een BuitenAardse soort. Hij wilde daarmee falsifiëren dat het slechts om een menselijke schedel gaat met  een groot aantal misvormingen en afwijkingen. Melanie Young gaat nu liever uit van falsificatie van de theorie dat het hier om een hybride  soort gaat tussen een mens en een BuitenAardse en de verificatie dat het om een 100% menselijke schedel gaat met een grote hoeveelheid  aan mis - vormingen. De terminologie verificatie en falsificatie wordt in feite vaak meer toegepast als woordspel op basis van politieke  standpuntinneming, dan dat het nodig is voor het onderzoek. Voor het onderzoek is het in feite lood om oud ijzer. Het probleem ligt dus slechts  in de normering, het gevolgde normen- en waardenpatroon oftewel de normaalverdeling van degenen, die het onderzoek zouden moeten doen.  In de normaalverdeling van de materialistische wetenschap worden BuitenAardsen die onze planeet zouden hebben bezocht als extreem  beschouwd en niet tot hun werkelijkheid behorend. Dus hoeft en mòèt het zelfs niet onderzocht worden, om niet toe te geven aan  extremistisch en buiten de normaalverdeling denkenden.   Het kan gesteld worden dat Young haar uitgangspunt op politieke wijze gebruikt in de hoop dat de materialistische en skeptische  wetenschappers de schedel dan wèl eens serieus willen nemen. Maar zoals gezegd, wetenschappers gaan in eerste instantie liever uit van een  veelvoorkomend gebeuren en fenomeen en van de SterrenKindSchedel is er tot nu toe maar één gevonden.  Wetenschappers hebben daarom ook de neiging om zich eerst en eerder te buigen over wat zij al wel herkennen, erkennen en kennen. Dat  blijkt bijvoorbeeld uit de opmerking over de twee dokters in het artikel:  In de hoop iemand te vinden, die zou kunnen helpen om aandacht te verkrijgen van de wetenschappelijke gemeenschap, besloten Young en haar man om een lokale  bijeenkomst van het "Mutual UFO Network (M.U.F.O.N.)" (Onderlinge U.F.O.-netwerk) bij te wonen, waar aanwezige leden haar konden introduceren aan een paar  specialisten op het gebied van de neurologie en van de orthopedie. Bij het onderzoek toonden de twee dokters weinig interesse in de kleine, misvormde schedel, en richten  hun aandacht in plaats daarvan op zijn compagnon, de "normale" menselijke schedel (ook altijd nog in Young's bezit), die bewijs leek te dragen van schade veroorzaakt  door vermoedelijke verwonding.  Nous Sommes du Soleil  In het artikel stelt Melanie Young dat veel van de controverse over de schedel en zijn veronderstelde "BuitenAardse" afkomst voortkomt uit de  naam: Star Child Skull (SterrenKindSchedel):  "Dat is waarschijnlijk het ding, dat eigenlijk het probleem is geweest. Omdat als je "SterrenKindSchedel" zegt, mensen het op het internet zoeken, en het eerste dat  tevoorschijn komt de Wikipedia is, die zegt dat het hydrocephalisch is (een waterhoofd), en het gevolg van kunstmatige schedelafvlakking."  In feite zegt dat meer over de makers en onderhouders van de Wikipedia-pagina, dan over de naam. Zolang er geen bewijs is voor noch de  ene noch de andere theorie is de naam niet het probleem, maar de wijze waarop mensen er op reageren en er tegen ageren. Zoals in het  vorige punt al is gezegd, het probleem ligt slechts in de normering, dat wil zeggen de normaalverdeling van de materialistische  wetenschappers en van in feite alle andere mensen. Wat wil je wèl en wat nìèt als normaal en passend in jouw kleine stukje van de  werkelijkheid accepteren, hoe probeer je dat tegelijkertijd andere mensen ook op te dringen en hoe krijg je het voor elkaar je eigen  "verbeterde" versie van dat kleine stukje werkelijkheid te creëren. Dat is de werkelijke controverse.  Met enig doordenken is er in feite niets mis met de naam SterrenKindSchedel. Het is de wijze waarop mensen zich vastleggen en beperken in  hun denken, voelen en handelen dat bepaalt hoe of zij omgaan met deze naam. In dit geval zijn er felle tegenstanders, die bij het horen van  de naam alleen al op hun kop gaan staan en zo de hele wereld rondstuiteren uit ergernis en kwaadheid. Vooral onder de materialistische  wetenschappers en hun trouwe huursoldaten de alles-al-wetende-skeptici-met-een-k. Maar laten we de naam eens in een ander licht stellen.   In Tales from Topographic Oceans zong Yes in 1973: Nous sommes du soleil. We love when we play (We zijn van de Zon. We hebben lief als  we spelen). Het "Onze Vader" van de christenen is niet meer dan een ode van farao Akhenaten aan de enige god, die hij wilde aanbidden, de  Zon. Zonaanbidders zijn van alle tijden.  Vele "ontwaakte" mensen praten de laatste jaren over hun kinderen als meer bijzonder dan zijzelf en dan andere kinderen. Ze hebben ze  daarom ook namen gegeven om ze te verbijzonderen en daarmee tegelijkertijd af te zonderen, zoals Indigokinderen, Nieuwetijdskinderen,  Kristalkinderen en… Sterrekinderen.  Onze Zon is een ster. Elke mens, elk dier, elke plant en elke andere vorm van leven is een SterrenKind. We zijn als leven allemaal op twee  wijzen ontstaan en afhankelijk van de sterren. Er letterlijk uit geboren. Het is de materialistische wetenschap zèlf, die dat beweert:  1. De eerste manier is dat door het miljarden jaren geleden al ontploffen van talloze sterren de hogere elementen zijn ontstaan. Alle leven  heeft voor een deel die hogere elementen nodig om te bestaan.  2. De tweede manier is dat het meeste leven het licht, maar vooral ook de warmte van de zon nodig heeft om te kunnen leven en overleven.  SterrenKindSchedel-onderzoek  Ondanks de "controversiële" naam en standpuntinneming van Lloyd Pye is er sinds 1999 wel degelijk al heel wat onderzoek gepleegd met  betrekking tot de SterrenKindSchedel. Wat heeft dat onderzoek opgeleverd aan feitenmateriaal? Als men goed leest zal men zien dat er  nergens beweerd wordt, dat het bewijs al geleverd is, dat het hier om een hybride gaat tussen een mens en een BuitenAardse soort. Maar ook  dat het onderzoek nog altijd niet tot de conclusie is gekomen dat het daadwerkelijk volkomen menselijk is. Zo behoort de wetenschapper te  werken.  Beide schedels, die van het SterrenKind en die van de menselijke vrouw, die er naast werd gevonden, zijn volgens koolstofdatering rond de  900 jaar oud. Ze zijn geanalyseerd door tientallen wetenschappers uit diverse gebieden van de anthropologie (een wetenschap die de mens in  al zijn aspecten, zowel fysiek als cultureel, bestudeert), van wie er geen één de echtheid van de schedels als menselijke of mensachtige  overblijfselen heeft betwist. Er zijn echter veel morfologische kenmerken (vormkenmerken), die de mis(ge)vormde schedel van het  SterrenKind van een normaal menselijke schedel onderscheiden. Die wijzen alle naar significante, anatomische en fysiologische verschillen in  het biologische wezen, van wie de schedel is gekomen.  Wat zijn al die anatomische en fysiologische verschillen? Hieronder een lijst overgenomen en vertaald uit het in september 2015 verschenen  P.D.F.-boekje "The Starchild Skull" door Andrew Johnson, te vinden op de webplek "AlwaysCHECKtheEVIDENCE.com" (http://www.checkthe  evidence.co.uk/cms/).  UITGEBREIDE LIJST VAN STERRENKINDSCHEDEL AFWIJKINGEN 1. Het bot is als geen enkel ander bot op Aarde. De biochemische configuratie is veel rijker aan collageen dan een gewoon bot, waardoor het meer  lijkt op tandglazuur.  2. Het bot is gelijkmatig de helft zo dik of minder dan normaal menselijk bot. Het is niet dun in een specifiek gebied of gebieden als gevolg van  abnormaliteiten, maar het is overal dun.  3. De schedel zelf weegt de helft minder dan menselijke schedels van vergelijkbare grootte.  4. Het oppervlak van normaal menselijk bot is rijkelijk besprenkeld met wat lacunae (lacunes, leemtes, holtes) worden genoemd, die de  levensbelangrijke functie uitoefenen van het vervangen van oude botcellen door nieuwe. Verbazingwekkend genoeg vertoont het SterrenKind geen  lacunae.  5. Binnen het weefsel van het SterrenKind-bot is een variëteit aan wat we op dit ogenblik "vezels" noemen geweven, maar wat misschien iets geheel  anders kan zijn. Alles wat we weten, is dat deze vezels zeer duurzaam zijn en compleet onverklaarbaar. Geen enkel ander bot bekend op Aarde  heeft iets dat dergelijke vezels zelfs benadert.  6. Binnen alle botten bevinden zich getraliede gaten. Die produceren en bevatten het merg. Na de dood maken bacteria deze gaten brandschoon van  alle merg. De SterrenKindSchedel vertoont een roodachtig overblijfsel in veel van zijn getraliede gaten. We hebben geen idee wat het is, maar ook  dit is uniek onder alle Aardse soorten.  7. Aan de voorzijde van de SterrenKindSchedel, is het middengezicht compleet verschillend van een typische mens. Het gehele middengezicht is  sterk verminderd in grootte.  8. Het heeft geen wenkbrauwbogen, die alle primaten bezitten. Het voorhoofd ervan is vloeiend gekromd tot aan de bovenkant van zijn oogkassen, in  tegenstelling tot elke hogere primaat.  9. Waar een menselijk voorhoofd de bovenzijde van de oogkassen bereikt, is er normaal een scherpe val naar de samengeknepen botten, die de  bovenkant van de neus creëren. In het SterrenKind is die er niet. De neus steekt recht en gelijkmatig vanuit het voorhoofd, breed en vlak blijvend  tot het punt waar het is afgebroken. Dit is totaal verschillend ten opzichte van niet alleen mensen, maar van alle andere, hogere primaten.  10. De oogkassen van de SterrenKindSchedel zijn twee van zijn meest ongewone kenmerken. Normale, menselijke oogkassen zijn 5 centimeter diep  en in de vorm van rechthoeken. Die van het SterrenKind zijn maximaal 1,8 centimeter diep en gebogen tot ovalen.  11. De optische foramens zijn de openingen in de achterzijde van een menselijke oogkas, die de optische zenuw en alle andere zenuwen en  bloedvaten, die de oogbal "voeden", binnenlaten en het de mogelijkheid geven te functioneren. Spieren omgeven elk van de oogballen, zodat ze in  alle richtingen kunnen bewegen, terwijl ze diep in hun oogkassen blijven.  12. De optische openingen van het SterrenKind zijn dramatische lager en naar binnen verplaatst, zodat ze tegen de neus rusten op een positie van vijf  uur. Elke oogbal van menselijke grootte zou als een kikkeroog uit het gezicht puilen, een gevaarlijke situatie voor elk kind dat opgroeit met ogen,  die gemakkelijk losraken.  13. De binnenoppervlakten van de oogkassen van het SterrenKind lijken voor elke visuele inspectie perfect glad te zijn. Geen kronkelingen kunnen  worden gezien op hun oppervlakten. Toch kunnen de gevoelige zenuweinden van een wijsvinger duidelijke kronkelingen voelen in elke oogkas en  beide zijn precies gelijk. Een dergelijke symmetrie wordt zelden gezien in mensen en kunnen alleen komen van een geheel andere reeks van  genetische instructies dan die mensen krijgen.  14. De SterrenKindSchedel heeft geen voorhoofdholten, niet eens miniscule sporen. Mensen kunnen geboren worden met holten gereduceerd tot de  grootte van erwten, maar we hebben geen rapport gevonden van een mens die geboren is zonder enig overblijfsel van voorhoofdsholten.  15. Alles wat overgebleven is van de onderkant van het gezicht van het SterrenKind is de rechterzijde van de kaak. Het verhemelte van de mond was  vlak en mist elk teken van de menselijke boog, en de grootte is meer dat van een kind dan dat het passend is bij de grootte van de schedel.  16. De jukbeenbogen van het SterrenKind zijn afgebroken, maar beide einden van de breuken vertonen ongewone eigenschappen. Aan hun bases,  waar zij vasthechten aan de schedel, versmelten zij in een veel krappere hoek dan mensen vertonen.  17. Waar de SterrenKind's jukbeenbogen vasthechten aan de oogkassen, breken ze schoon af en met een duidelijke rand, in plaats van naar binnen te  vouwen in de oogkassen zelf. Dit is een groot verschil met mensen.  18. De kauwspieren die zich door en onder de jukbeenderen van het SterrenKind's omhoog uitstrekken, waaieren uit om een gebied te bedekken dat  ruwweg de helft is van het gebied dat normale, menselijke kauwspieren bedekken. Ook dit is een groot verschil.  19. Het foramen magnum (achterhoofdsholte - het gat waar zijn ruggemerg de schedel binnenkomt, K.D.) van het SterrenKind is ongeveer 3,8  centimeter verder naar voren gesitueerd dan waar het geplaatst zou zijn in een normaal mens. Dit is ver voorbij het gebied van normale variatie.  20. De oorgaten van de SterrenKindSchedel zijn duidelijk lager gepositioneerd en verder naar voren dan gewone menselijke oorgaten. Dit is deels het  gevolg van van zijn plaats geduwd zijn door de extreme afvlakking van de achterkant van het hoofd.  21. Röntgenstralen hebben onthuld dat de binnenoren van het SterrenKind ongeveer twee maal zo groot zijn dan normale menselijke binnenoren. We  hebben geen idee waarom dit zo is. Misschien had het een beter balansmechanisme nodig dan dat wij nodig hebben (onze evenwichtsorganen  bevinden zich in de binnenoren, K.D.). 22. De nekspieren van het SterrenKind hechten vast op een manier, die er op wijst dat het een erg kleine nek was ten opzichte van die van typische  mensen, niet meer dan de helft van de gewone grootte. En het is direct onder het centrum van balans van de schedel gepositioneerd, wat zeer  verschillend is van de manier waarop een normale, menselijke schedel rust op zijn nek.  23. Menselijke nekspieren hechten normaal aan een verhoogd punt achter op het midden van het achterhoofdsbeen. Dat verhoogde punt wordt de  "externe achterhoofdsknobbel", genoemd of kortweg "inion". Alle mensen, sterker nog alle primaten op Aarde, hebben een inion. De  SterrenKindSchedel heeft er geen.  24. De externe achterhoofdsknobbel heeft een uitvloeisel binnen in de schedel, die niet verwonderlijk, de "interne achterhoofdsknobbel" wordt  genoemd. Binnen in de SterrenKindSchedel is een versie hiervan, die sterk verkleind is van normaal.  25. Hoewel de achterzijde van de SterrenKindSchedel wijd uitgebreid is en zeer afgevlakt, is dit niet het gevolg van opzettelijke afbinding of "cradle  boarding" (kunstmatige schedelafvlakking). Het heeft al zijn natuurlijke kronkelingen, wat betekent dat het groeide op de manier waarop het eruit  ziet, omdat zijn genen het instrueerden op die manier te groeien. Dit lijkt zo te zijn met elk van zijn vele variaties van het normale.  26. Bovenaan de achterkant van het hoofd van het SterrenKind is een opvallende "vouw" aan het einde van de pijlnaad, waar het de lambdanaad  ontmoet. De enig mogelijke verklaring voor een dergelijke configuratie in een mens zou een samensmelting van de naad zijn. Een C.A.T.-scan laat  zien dat dit niet het geval was bij het SterrenKind.  27. De fysieke grootte van de SterrenKindSchedel is dat van een kleine volwassene van ongeveer 1,50 meter of van een gemiddelde 12-jarige.  Verrassend genoeg is de hersencapaciteit ervan veel groter dan een schedel van die grootte zou moeten bevatten. Een 12-jarige heeft ongeveer  1.200 kubieke centimeter hersenen. Een gemiddelde volwassene heeft ongeveer 1.400 kubieke centimeter hersenen. Het SterrenKind heeft een  kolossale 1.600 kubieke centimeter! We weten niet waar het allemaal heengaat.  28. De uitgebreide wandbeenderen van het SterrenKind en de scherpe hoek van de achterzijde van zijn hoofd wijzen er sterk op dat zijn veel te grote  hersenen hun weg naar buiten zouden hebben moeten geduwd door de achterhoofdsholte. Toch gebeurde dit niet, dus lijkt het erop dat het  SterrenKind hersenen heeft, die van sterker materiaal gemaakt zijn dan die van normale, menselijke hersenen.  Omhoog Volgende pagina