"TERWIJL DE G20 VIOOL SPEELT, BRANDT DE PLANEET" - PAUL HELLYER (DE GLOBAL B.E.M.-CONFERENTIE - DEEL III) Kees Deckers December 2012 Paul Hellyer's lezing is het onderwerp van het derde in een reeks van artikelen naar aanleiding van de 3-daagse conferentie georganiseerd  door de Global B.E.M., welke plaatsvond te Hilversum op 9, 10 en 11 november. Global B.E.M. staat voor "Global Breakthrough Energy  Movement" (Wereldwijde Beweging voor EnergieDoorbraak).  http://globalbem.com/conference Paul Hellyer, 89 jaar oud, is van beroep onder andere luchtvaartingenieur, voormalig Canadees minister van defensie, journalist en politiek  commentator, met een levenslange interesse in de macro-economie. Hij heeft zijn eigen webplek, waarop ondermeer te lezen valt:   Paul Hellyer is één van Canada's meest bekende en controversiële politici. Voor het eerst gekozen in 1949, was hij acht jaar later de jongste kabinet's minister benoemd  tot lid van de regering van Louis S. St. Laurent. Vervolgens hield hij hoge functies in de regereringen van Lester B. Pearson en Pierre E. Trudeau, die hem versloeg  voor het Liberal Party leiderschap in 1968. Het jaar daarop, na het bereiken van de rang van senior minister, wat later aangeduid werd met vice-premier, trad Hellyer af  uit het kabinet van Trudeau over een principekwestie met betrekking tot huisvesting.  Hoewel Hellyer het meest bekend is door de bijeenvoeging van de Canadese strijdkrachten en voor zijn voorzitterschap van de Taakgroep Huisvesting en Stedelijke  Ontwikkeling in 1968, heeft hij een levenslange interesse behouden in de macro-economie. In de loop der jaren, als een journalist en politiek commentator, is hij  blijven vechten voor economische hervormingen en heeft hij verschillende boeken geschreven over dit onderwerp. ...  ... De afgelopen jaren is hij geïnteresseerd geraakt in de buitenaardse aanwezigheid en hun superieure technologie, welke we aan het namaken zijn geweest. In  september 2005 werd hij de eerste persoon van kabinetsrang in de G8 groep van landen, die ondubbelzinnig verklaarde "UFO's zijn even echt als de overvliegende  vliegtuigen."  (internetreferentie (04-12-12) (eigen vertaling):  http://www.paulhellyerweb.com/  Paul Hellyer's lezing tijdens de conferentie is met name gebaseerd op zijn plan en voorstel om de wereldwijde, financiële crisis te beëindigen,  getiteld: "Global Hope: A Plan to End the Worldwide Financial Crises" - "Wereldwijde Hoop: Een Plan tot het Beëindigen van de Wereldwijde  Financiële Crisissen". Dit voorstel is als word-bestand te downloaden van zijn webplek. Daarnaast kan zijn lezing: "The G20 Fiddles While The  Planet Burns" (De G20 Speelt Viool, Terwijl De Planeet Brandt), speciaal geschreven voor de Global B.E.M.-conferentie, gevonden worden op  de webplek “Global Research - Centre for Research on Globalization” (internetreferentie (13-08-13): http://www.globalresearch.ca/the-g20-  fiddles-while-the-planet-burns/5311648). Meer informatie is te vinden op de webplek:  Internetreferentie (08-12-12): http://www.victoryfortheworld.net/ In dit artikel zal ik een groot aantal door mij zelf vertaalde citaten uit dit voorstel en uit de lezing gebruiken, zoals die door Hellyer op papier  zijn gezet. En zoals in de vorige twee artikelen zal ik mijn eigen impressies, gedachten en vraagtekens toevoegen in de vorm van terzijdes.  Deze terzijdes geef ik in groen aan.  Terzijde. In dit artikel zal ik overal waar Paul Hellyer over Amerika spreekt, de term Noord-Amerika gebruiken, behalve daar waar het citaten  betreft. Want, zoals Michael Tellinger in zijn lezing zei: "De antwoorden zijn terug te vinden in onze taal zelf." (zie: "Historische Veekralen" en  UBUNTU Contributionisme - Michael Tellinger (De Global B.E.M.-Conferentie - Deel I)). Amerika betekent voor mij de combinatie van Zuid-,  Midden- en Noord-Amerika. Dat wat de Verenigde Staten van Noord-Amerika heet te zijn is derhalve een klein onderdeel van Amerika. Ja, het  woord Noord-Amerika is langer en ja, het kost meer papier, tijd en energie om te gebruiken. Echter, Noord-Amerika is ook een preciezer  woord, het duidt veel accurater en exacter aan, waarover we praten. Zo is er ook de neiging, mogelijk uit pure luiheid, mogelijk ook om heel  andere redenen, om de interpunctie, de leestekens weg te laten uit alle afkortingen. Maar daarmee is United States van U.S. geworden tot  US, wat staat voor ONS. Hetzelfde doet zich in feite voor met het weglaten van de punten in de afkorting voor Europese Unie, waardoor dit EU  wordt. Wat de meeste Europeanen waarschijnlijk niet weten, is dat "eu" (uitspraak jew) het Roemeense woord is voor "ik". De effecten van  het laatste, als men gelooft in indoctrinatie door woorden en taal, zijn door die onbekendheid minder dan het Noord-Amerikaanse US. Maar  wat als je in een land opgroeit, waar "US of America" in principe leest: "ONS van Amerika"?  De nood-zaak van de U-bocht en de Gouden Regel  Paul Hellyer start zijn lezing met de vraag: "Wat zou jij doen als iemand op je deur bonst en roept dat je huis in brand staat?" Dat is volgens  hem de situatie, zoals die vandaag bestaat, met betrekking tot de opwarming van de Aarde, onze thuisplaneet.  "Echter, wereldleiders schijnen zowel de urgentie als de omvang van het gevaar te ontkennen. In plaats daarvan verspillen G20 leiders het  meeste van hun energie aan het proberen te redden van een handvol privé-banken. Erger nog, ze verspillen veel te veel tijd op zoek naar  nieuwe oliebronnen om het huidige rampzalige traject uit te breiden."  Wat doen de regeringen in feite? Ze sturen wat naar rechts, misschien sturen ze ook een beetje naar links, maar ze blijven richting de afgrond  rijden. Een U-bocht is echter nodig. Weg van de afgrond. Een U-bocht is nodig voor bijna elke beleidsbeslissing.  Volgens Hellyer zouden we ons uitsluitend op DoorbraakEnergie moeten concentreren. Hoewel, zoals hij zegt, hijzelf geen expert is op dat  gebied, maar op het gebied van politiek, buitenlandse zaken en geld. Zijn scholing en training is op het gebied van het laatste. Zijn aandacht  is daarom gericht op de vraag hoe te kunnen betalen voor de enorme verschuiving van fossiele brandstoffen naar schone energie, welke de  Aarde kan redden. Volgens hem dient de politiek de 99% te steunen. Hij noemt dit zelf het bouwen van het Koninkrijk God's op Aarde, of hoe  een ieder ander dit een naam wil geven. Dat vraagt een verandering in bewustzijn. Weg van het ego. Dat betekent:   "...een wereld waar elk kind voldoende voedsel heeft om te eten, drinkbaar water om te drinken, een fatsoenlijk shirt op zijn of haar rug, een  dak over zijn of haar hoofd, adequate gezondheidszorg en voldoende gratis onderwijs om vaardigheden te ontwikkelen voor en zich voor te  bereiden op een productief en bevredigend leven."  Ondanks de grote strijd tussen vele godsdiensten en religies hebben ze alle één regel gemeenschappelijk. De Gouden Regel. Die Gouden  Regel luidt: "To treat others as we ourselves would want to be treated." - "Laten we omgaan met anderen, zoals wijzelf willen dat er met ons  wordt omgegaan." Het zou deze regel dienen te zijn volgens welke we allen zouden moeten leven.  Terzijde. Die Gouden Regel luidt ook wel: "Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook een ander niet" Het is ook gelijk aan de filosofie van  UBUNTU, waarover Michael Tellinger in zijn lezing sprak en die stelt: "Als het niet goed is voor iedereen, is het helemaal niet goed" (zie:  "Historische Veekralen" en UBUNTU Contributionisme - Michael Tellinger (De Global B.E.M.-Conferentie - Deel I)).   "Om een rechtvaardiger wereld van vrede en voorspoed te bereiken, is het essentieel voor de nationale staten, in het bijzonder de  wereldmachten, om een enorme verandering in de prioriteiten te bewerkstelligen. Ze moeten de bewapeningswedloop beëindigen en de  honderden miljarden die dit bespaart, op die bezigheden richten, die de kwaliteit van leven voor mensen overal verbeteren. Het  hoogopgeleide militaire en wetenschappelijke personeel, dat niet meer nodig is voor het ontwikkelen van nieuwe wapensystemen, zou  gerecruteerd moeten worden voor deze humanitaire projecten, inclusief, natuurlijk, om zich aan te sluiten bij de oorlog tegen de opwarming  van de Aarde, ten behoeve van zowel hun kleinkinderen en achterkleinkinderen, als ons.    Hoewel de samenwerking van alle grote mogendheden essentieel zijn zal, is het de Verenigde Staten, die de rol van wereldleider op zich heeft  genomen, die het initiatief zal moeten nemen."  Terzijde. De meeste westerse mensen zijn geneigd om het idee voorgesteld in de laatste zin te accepteren. Maar mijns insziens wordt het tijd  dat we eens afstappen van het idee dat Noord-Amerika de leider van de wereld is, of moet zijn. Op dit moment ligt daar het grootste  probleem. Wat trouwens ook blijkt uit het vervolg van Hellyer's lezing. Noord-Amerika zelf telt zo'n 315 miljoen mensen. Hun zogenaamde  bondgenoten zullen mogelijk ongeveer 2 miljard mensen tellen (de Europese Unie telt iets meer dan een half miljard mensen), maar de Aarde  telt 7 miljard mensen. Zolang wij dit spel blijven spelen en volgen van wereldleiderschap toebedelen aan één land, zijn we op de verkeerde  weg. We hebben leiderschap nodig van elke mens op Aarde, vanuit elke hoek, vanuit elk gehucht en vanaf elke plek op Aarde.  Hellyer vervolgt zijn lezing met de opmerking dat het Eisenhower was, die waarschuwde voor het militair-industrieel complex.  Terzijde. Hellyer refereert hier aan de afscheidsrede van Dwight D. Eisenhower als president van de Verenigde Staten van Noord-Amerika in  1961. Met het militair-industrieel complex wordt volgens de Nederlandstalige Wikipedia het volgende bedoeld:  Militair-industrieel complex Het militair-industrieel complex is een bundeling van de belangen van het politieke leiderschap, het militaire leiderschap en de wapenindustrie. Vaak, maar niet altijd, heeft  de term betrekking op de Verenigde Staten. De uitdrukking werd voor het eerst gebruikt door de voormalige president van de Verenigde Staten en generaal Dwight D.  Eisenhower. In zijn afscheidsrede als president op 17 januari 1961 waarschuwde hij de Amerikanen voor een vervlechting van de belangen en de invloed van het militair-  industrieel complex.  Men spreekt van een militair-industrieel complex wanneer zich de volgende verschijnselen voordoen:  - Een sterke lobby door vertegenwoordigers van de militaire industrie  - Talrijke persoonlijke contacten tussen vertegenwoordigers van het leger, de politiek en de wapenindustrie  - Politici of hoge militairen die functies in de wapenindustrie vervullen  Internetreferentie (04-12-12):  http://nl.wikipedia.org/wiki/Militair-industrieel_complex  In die afscheidsrede van Eisenhower staat ook:  "...In de regeringsraden moeten we ons hoeden voor de verkrijging van ongerechtvaardigde invloed, gezocht of niet gezocht, door het militair-industrieel clompex. De  potentie voor de desastreuze opkomst van misplaatste macht bestaat en zal aanhouden. We moeten het gewicht van deze combinatie nooit onze vrijheden of democratische  processen in gevaar laten brengen. We moeten niets als vanzelfsprekend aannemen. Alleen een alerte en goed geïnformeerde bevolking kan de juiste verweving van de  enorme industriële en militaire defensie-machinerie met onze vreedzame methoden en doelen afdwingen, zó dat veiligheid en vrijheid tesamen kunnen bloeien.  Verwant aan, en grotendeels verantwoordelijk voor de ingrijpende veranderingen in onze industrieel-militaire houding, is de technologische revolutie sinds de laatste  tientallen jaren. In deze revolutie is onderzoek centraal komen te staan; het is ook formeel, complex en kostbaar geworden. Een gestaag stijgend aandeel wordt uitgevoerd  voor, door, of in de richting van de Federale regering.  Hedentendage wordt de eenzame uitvinder, knutselend in zijn winkel, overschaduwd door taakgroepen van wetenschappers in laboratoria en op testterreinen. Op dezelfde wijze heeft de vrije universiteit, historisch de bron van vrije ideeën en wetenschappelijke ontdekking, een revolutie ervaren in de uitvoering van  onderzoek. Mede door de enorme kosten, wordt een overheidscontract vrijwel een vervangingsmiddel voor intellectuele nieuwsgierigheid. Voor elk schoolbord zijn er thans honderden van nieuwe electronische computers. Het vooruitzicht van overheersing van de nationale geleerden door Federale werkgelegenheid, project-  toewijzingen en de macht van geld is altijd aanwezig en moet als ernstig worden beschouwd. Echter, respect houdend voor wetenschappelijk onderzoek en  ontdekking, zoals we zouden moeten, moeten we ook waakzaam zijn voor het gelijkwaardige en tegenovergestelde gevaar, dat de openbare orde zelf gevangene zou kunnen worden van een wetenschappelijk-technologische elite. (Vet als eigen nadruk toegevoegd). Het is de taak van staatsmanschap om deze en andere krachten te kneden, balanceren en integreren binnen de principes van ons democratisch systeem -- altijd gericht op de  hoogste doelstellingen van onze vrije samenleving."  Internetreferentie (04-12-12) (eigen vertaling):  http://coursesa.matrix.msu.edu/~hst306/documents/indust.html  Hier hebben we opnieuw de kern van het probleem, waar de drie-daagse conferentie, naast ander energiegebruik en andere energiebronnen,  steeds weer naar verwees: De Centralisatie van Macht en hoe dat te voorkomen en terug te draaien. Hier, meer dan 60 jaar geleden  uitgesproken door een aftredende president van de Verenigde Staten van Noord-Amerika. Paul Hellyer wil tot een decentralisatie van de macht  komen door de macht over het geld op te delen tussen regeringen en banken. Tussen publieke (nationale) en private (privé-)banken.    Beëindig de bewapeningsrace. Gebruik het hoogopgeleide militaire en wetenschappelijke apparaat voor voordelen voor de mensheid, stelt  Paul Hellyer. De wereld heeft één moment de kans gehad om die bewapeningsrace stop te zetten. Dat was bij de val van de Berlijnse Muur. De  vooruitzichten voor vele landen in Europa, voor Noord-Amerika en voor andere landen waren op dat moment oogverblindend. Het was de  kans van ons leven. Het moment om zeer veel ten goede te keren.   "Er werd veel gesproken over een winst op de vredes. Zonder enige vijand van militaire betekenis, zouden de westerse landen en met name  de Verenigde Staten hun uitgaven voor bewapening kunnen verminderen en de besparingen kunnen verleggen naar een groot aantal  essentiële prioriteiten, met inbegrip van gezondheidszorg. onderwijs, bescherming van het milieu met inbegrip van duurzame groei en de  ontwikkeling van nieuwe bronnen van energie om fossiele brandstoffen te vervangen. Er zou ook meer geld zijn voor de kunsten en de  verlichting van de armoede en het analfabetisme op een wereldwijde basis. De vooruitzichten waren verblindend in hun omvang en diversiteit.  Het was een unieke en door God gegeven kans voor een nieuwe, moediger en eerlijker wereld."  "We hebben het verknald!"  "We hebben het verknald! We verknalden de kans van ons leven om goede dingen te doen! Een kleine groep fanatici ondermijnde onze  gouden kans om vrede na te streven, niet oorlog. Wij droomden nauwelijks, dat zij een heel andere "visie" van de Nieuwe WereldOrde erop  nahielden."  Toen volgde de destructie van de TweelingTorens in de Verenigde Staten van Noord-Amerika. En de wereld was woest: "...en voor een paar  dagen had Noord-Amerika de sympathie van bijna iedereen, zelfs de islamitische staten. Het was het soort sfeer, waarin het mogelijk zou zijn  geweest om al-Qaeda uit te roeien met een operatie van politie- en inlichtingendiensten. In plaats daarvan besloot de "Cabal" van militaire,  industriële, bankiers- en spionage-belangen de tragedie als een excuus te gebruiken om hun oorlog tegen Irak te starten, hoewel er geen  enkel spoor van bewijs was, dat de Irakezen betrokken waren bij de gebeurens van 9/11, noch direct noch indirect."  De antipathie tegen het Noord-Amerikaanse beleid "...heeft niets te maken met democratie tegenover dictatuur, of met rijkdom, of met  vrijheid van godsdienst en met bijeenkomst. ...Kortom, de Amerikaanse buitenlandse politiek was de wortel van het conflict. De Verenigde  Staten zal een ommezwaai moeten maken om zijn decennia oude praktijk van inmenging in bijna elk land van enige betekenis te beëindigen.  Maar het zal hen veel geld besparen, en veel levens in zowel de Verenigde Staten als daarbuiten, wanneer zij een nieuw regiem van  daadwerkelijke samenwerking zouden beginnen als een vervanging voor militaire en economische overheersing. Dit houdt een volledig  stopzetten van hun donkere kant in, van de hebzucht en het egoïsme van hun leiders; hun valse goden; hun dubbele moraal; de groeiende  ongelijkheid in inkomen tussen rijk en arm; en, tenslotte, hun hardvochtige houding tegenover de armen en de machtelozen."  "In werkelijkheid hebben de banken de wereld in één monsterlijk groot pandjeshuis veranderd" - Het financieel hefboomeffect  Hellyer vertelt dat hij bijna zijn hele leven interesse heeft gehad in bankieren en geld. Zijn favoriete onderwerp op school was dan ook  economie. Hij vroeg toendertijd zijn professoren of depressies en recessies nodig zijn. Hij hield niet van hun antwoord: "Ja, ze zijn nodig, lees  je geschiedenis." Hij concludeerde zelf dat geen één ervan nodig was. Alle zijn het geld-fenomenen veroorzaakt door het systeem. Hij wilde  dit veranderen en probeerde daarom in de politiek te komen. Dit lukte in 1949. In 1950 volgde de Koreaanse oorlog en er vond geen  depressie plaats. Het systeem leek te werken tot de '60 jaren. Toen begonnen de inflaties. Veroorzaakt door machtige unie's en industrieën,  die hun macht gebruikten om het systeem te beïnvloeden. Om de inflatie in de hand te houden werd een idee van Milton Friedman toegepast.  Het gevolg was dat het I.M.F. (Internationale Monetaire Fonds) wereldwijd ging optreden als politieagent tegen inflatie. Vanaf dat moment  werd door een kleine groep banken geen geld meer aan landen voor bijna niets uitgeleend. Gevolg was dat mensen uit hun banen, hun huizen  en al het andere werden geperst en dat een puinhoop ontstond.  Als start in de geschiedenis van de problemen met geld geeft Hellyer het moment aan dat koning Willem III van Engeland geld nodig had om  tegen Frankrijk te vechten. Hij leende dit geld van de "Bank of England", met als tegenwaarde een papier dat niet één maar twee keer kon  worden uitgeleend.  Terzijde. Hellyer bedoelt hier koning Willem III van Engeland, prins van Oranje en stadhouder Willem III van Holland, Zeeland, Utrecht, Gelre  en Overijssel van de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden (internetreferentie (06-12-12): http://nl.wikipedia.org/wiki/Willem_III_  van_Oranje-Nassau).  Over het verhaal staat op de Nederlandstalige Wikipedia het volgende bij het artikel over de "Bank of England":  ...Geschiedenis De bank werd gesticht in 1694 als de bankier van de Britse regering onder het toenmalige koningschap van Willem III, koning van Engeland en stadhouder van Holland,  Zeeland, Utrecht, Gelderland en Overijssel. De hoogste functionaris van de instelling is de Governor. Sinds 2003 wordt deze positie bekleed door de econoom Mervyn King.  Tijdens de 17e-eeuwse oorlogen tussen Holland en Engeland raakten de Engelsen zo onder de indruk van de werkbare vormen die de Hollanders hanteerden, dat ze hen van  A tot Z zijn gaan kopiëren. Zo werd het land in 1653 ook (tijdelijk) een republiek en pakte het in 1666 het systeem van vrije munt slaan op. Door de onvoldoende aanvoer  van goud en zilver om munten te slaan en de onvoldoende binnenkomende belastinggelden, werden er nieuwe wegen gezocht voor het invullen van het geldsysteem.  In 1688 werd Willem III de troon van Engeland beloofd als hij de heersende bankiers het recht gaf om geld uit te geven. Zijn twijfel hierover werd weggenomen doordat hij  tegen 8% rente zoveel mocht lenen als hij wilde en de bankbiljetten het opschrift kregen "The Bank of England - redeemable (inwisselbaar tegen) in Gold or Silvercoins".  Zodoende werd in 1694 de Bank of England (BoE) gesticht, die op haar beurt weer een voorbeeld werd voor de banken op het continent. Het brein hierachter was William  Patterson; een vooraanstaand bankier. Hij stemde er in toe de koning te voorzien van goud uit zijn eigen bankreserve en papiergeld, om zodoende de enige bankier te worden  van de Engelse schatkist. Zodoende werd de Bank of England een privé-onderneming.  Een opmerkelijke bepaling in het oprichtingsstatuut was "The Bank hath benefit on the interest on all monies which it creates out of nothing". Mede hierdoor kon de  regering haar activiteiten financieren door op deze wijze geld te lenen, in plaats van het uitoefenen van haar recht om het zelf uit te geven. En zo werd het fenomeen  staatsschuld geïnstitutionaliseerd....  Internetreferentie (06-12-12):  http://nl.wikipedia.org/wiki/Bank_of_England    In zijn voorstel zegt Hellyer hierover: "Soevereine regeringen gaven, als een zaak van opportuniteit, particuliere bedrijven een vergunning om  geld te creëren voor publiek en privaat gebruik. Deze instituties (banken) kregen, natuurlijk, het recht om waarborgen aan te nemen, en om  deze fondsen, tegen rente, uit te lenen. Het was hen ook toegestaan om geld te creëren of te fabriceren in wat bekend werd als de  "gedeeltelijke reserve van het bankwezen". Ze leenden consequent meer uit dan dat zij in hun bankkluis hadden, en zij kwamen daarmee  weg, omdat op elk moment slechts enkele inleggers binnenkwamen om hun geld op te nemen.   De bedriegerij werd wettig gemaakt, toen de "Bank of England" werd ingehuurd om Koning Willem te helpen zijn oorlog te financieren. Rijke  mensen droegen 1.200.000 Engelse ponden in goud en zilver, als kapitaal, om de bank te stichten, waarna dit bedrag aan de regering werd  geleend tegen 8 procent. Om zijn waardering te tonen, mocht de bank van de koning 1.200.000 Engelse ponden in bankpapier drukken en  deze tegen hoge rente-percentages uitlenen. In feite werd de bank het recht gegeven om hetzelfde geld twee keer uit te lenen - één keer aan  de regering en één keer aan het volk."  Terzijde. Dit wordt "leverage" genoemd. Ook wel "financial leverage":  Financial Leverage (is ongeveer financieël hefboom-effect)  1. Schuld gebruiken om een activiteit te financieren. Gewoonlijk leent men bijvoorbeeld geld, in de vorm van een hypotheek, om een huis te kopen. Men verwijst hier vaak  naar als "leveraging" het huis. Op dezelfde wijze gebruikt men deze hefboomwerking, wanneer men gebruik maakt van een marge om effecten te kopen.  2. Het bedrag aan schuld dat gebruikt is om activiteiten te financieren. Een bedrijf met veel meer schuld dan vermogen of eigenkapitaal wordt over het algemeen "highly  leveraged" genoemd. Teveel "leverage" wordt vaak als ongezond beschouwd, maar veel bedrijven gebruiken "leverage" om hun activiteiten uit te breiden. (Farlex Financial  Dictionary. © 2012 Farlex, Inc. All Rights Reserved)  Internetreferentie (02-12-12) (eigen vertaling):  http://financial-dictionary.thefreedictionary.com/Financial+Leverage  Ik heb geprobeerd bovenstaande begripsverklaring te begrijpen en te vertalen, maar kom niet verder dan dat "financial leverage" of betekent  "met schuld betalen" of de vertaling hiervan naar het Nederlands is ongeveer "financieël hefboom-effect (de verhouding tussen eigen en  vreemd vermogen van een zaak (bij boekhouding))". Maar in het huidige artikel daarover op de Nederlandse Wikipedia komt het woord schuld  niet eens voor:  Financieel hefboomeffect Het financiële hefboomeffect ook wel degree of financial leverage genoemd komt voort uit de aanwezigheid van vaste financiële kosten. De financiële hefboomwerking  maakt gebruik van de vaste financiële kosten voor het vergroten van de effecten het bedrijfsresultaat c.q. EBIT en de winst per aandeel in het bedrijf. Een stijging van het  EBIT leidt door het gebruik van vaste financiële kosten tot een meer dan gemiddelde stijging van de winst per aandeel van het bedrijf. Een daling van het EBIT werkt vice  versa op de winst per aandeel.  Internetreferentie (02-12-12):  http://nl.wikipedia.org/wiki/Financieel_hefboomeffect  Schuld is volgens dezelfde webplek "The Free Dictionary by Farlex":  Schuld  Alle geld verschuldigd aan een individu, bedrijf of andere organisatie. Men verwerft schuld wanneer men geld leent. Over het algemeen verwerft men schuld voor een  specifiek doel, zoals het financieren van een hogere beroepsopleiding of het kopen van een huis. In zaken en de regering worden schulden vaak uitgegeven in de vorm van  obligaties, wat verhandelbare waardepapieren zijn die de houder het recht geven op terugbetaling op het juiste moment (de juiste momenten). Nu en dan, vooral voor  persoonlijke leningen, wordt schuld uitgegeven zonder rente of andere compensatie; men betaalt eenvoudig terug wat geleend is. Dit is bijzonder ongewoon in zaken en een  schuldenaar compenseert een kredietverlener vrijwel altijd met een zeker bedrag aan rente, die de tijdswaarde van geld representeert. Echter, in sommige financiële  gebieden, met name in het Islamitische bankieren, wordt schuld met rente niet toegestaan.  Internetreferentie (02-12-12) (eigen vertaling):  http://financial-dictionary.thefreedictionary.com/Debt  Dit is mijns insziens één van de vele voorbeelden van taalmisbruik en woordspel. Door het woord schuld op allerlei wijzen en met allerlei  termen en woorden te verhullen, zoals hypotheek, voorschot en krediet, lijkt het minder pijnlijk en minder gevaarlijk dan het is. Uiteindelijk  echter wordt een ieder in de westerse wereld zijn en haar leven lang met dergelijke termen in de schulden geduwd, zodat zij de andere regels  van de zogenaamde samenleving wel moeten volgen en geen recht hebben om zelf mee te bepalen wat die regels zijn. Schuld is slavernij.  Niet meer en niet minder. Huizenkopers zijn misschien het beste voorbeeld. Maar men probeert huizenhuurders ook stelselmatig in dezelfde  positie te dwingen, zoals blijkt uit de nieuwste plannen van de zogenaamd politieke leider Rutte.  Het financiële hefboom-effect betekent zoveel als dat bij een hypotheek op een huis een mens het grootste deel van zijn leven op grond van  meer vreemd vermogen dan eigen vermogen een huis bewoont. En dat hij door daar 30 of 40 jaar voor te werken jaarlijks die  hefboomwerking of balans stap na stap kan om laten slaan naar totaal eigen beheer. Tenminste als hij daar ooit de kans toe krijgt en als hij  ooit de leeftijd bereikt, waarop dat eindelijk zal plaatsvinden. De vertaling van "leverage" naar het   Nederlands is echter ook: exploiteren, uitbuiten, uitmelken, gezag, macht en invloed. "Financial  leverage" wordt dan: financieel exploiteren, uitbuiten, uitmelken, vanuit financiën gezag, macht en  invloed hebben. In die betekenis is diezelfde huizenkoper een geldslaaf van anderen tot hij of zij het  huis heeft afbetaald. Die anderen hebben "leverage" over hem en haar. Dezelfde reden waarom  huurders stap na stap in diezelfde richting gedrongen worden. De termen "leverage" en "financial  leverage" zijn dan ook niet meer dan zogenaamd politiek correcte en eufemistische bewoordingen  voor wat de feitelijke waarheid is. En dat is, eufemistisch gezegd, een politiek zeer incorrecte situatie.  De laatste zin van het citaat: "Financial Leverage", beschouw ik zelf als het meest bizarre dat ik ooit  heb gelezen, geschreven door zogenaamd intelligente, en, waar ze graag prat op gaan, fantasieloze  rekenkundigen: "Teveel "leverage" (lees schuld) wordt vaak als ongezond beschouwd, maar veel  bedrijven gebruiken "leverage" (lees schuld) om hun activiteiten uit te breiden." Niet alleen is de  meest open deur om in te trappen de constatering dat teveel schuld ongezond is, maar bizar  fantasievol is het idee dat men een bedrag aan schuld kan gebruiken om activiteiten uit te breiden  oftewel investeringen te doen. Hoe ver deze "financial leverage" van het gilde der  boekhoudkunstenaars en financieel economische goochelaars gaat, wordt geïllustreerd door de  science fiction-schrijver Robert Sheckley, die al in 1952 het verhaal schreef: "Cost of Living" (De  Kosten van Levensonderhoud), een verhaal over een man die de toekomst van zijn zoon verkoopt in  ruil voor het genieten van het gebruik van moderne gemakken tijdens zijn eigen leven  (internetreferentie (10-12-12): http://www.gutenberg.org/files/ 29458/29458-h/29458-h.htm, en als  verhaal in het Nederlands verschenen in 1968, in de bundel: "Van Aardse smetten vrij", uitgegeven in  de serie Zwarte Beertjes, nummer 1163, van A.W. Bruna en Zoon, Utrecht, Antwerpen). Hier zien we  de omgekeerde wereld, waarin de fantasieschrijver zich zeer goed bewust is wat de werkelijkheid is,  terwijl de economie-mathematici in de meest merkwaardige fantasiewereld rondzweven en de rest  van de wereld daarin proberen mee te trekken.      Omhoog Volgende pagina