TOT WELK SOORT BEROEP BEHOORT U? (Dat, en niet uw mens zijn, be-paalt de rest van uw levensloop) Kees Deckers Augustus 2015 Het is kleinzielig hoe mensen binnen zogenaamd eigen land zichzelf niet alleen onderscheiden, maar vaak letterlijk ook scheiden in beroepen en  functies, zoals zij dat wereldwijd doen met zichzelf en alle andere mensen op basis van nazionaliteiten: Ik ben een Nederlander, jij bent een  Duitser. Dat is een Koerd en dat is een Jood. Alsof het nazionaliteiten en beroepen zijn die biologisch verschillende soorten en/of ondersoorten  Homo Sapiens Sapiens creëren. Zo is de soort Vuilnosophaler biologisch gezien natuurlijk een totaal andere soort mens als de biologische  soorten Politicus en Wegenbouwer. Zo is de soort Tandarts een compleet andere als de soort Groenteboer en als de soort Landbouwer. De  verschillen zijn zo groot tussen die soorten dat er complete uitleg moet worden gegeven van waarom de ene soort beter is dan de andere.  Volgens mij zijn al die soorten Beroepen en Nazionaliteiten allemaal gestart als mensenkinderen, dat wil zeggen als één en dezelfde soort. Op  grond van het na ongeveer een kwart van hun leven verplicht in één of ander vierkant Beroepshokje dwingen van elke mens, menen dat die  Beroepshokjes bepalen hoe of die mensen zijn, is puur zelfbedrog. Maar het werkt fantastisch in het voordeel van het kapitaal-extremisme en  kapitaal-terrorisme. Met Verdeel en Heers vieren zij hoogtij.  Heel kort en krachtig: We zijn allemaal mensen. We behoren allemaal tot de soort Homo Sapiens Sapiens. En het zijn individuele mensen die  allen zelf kiezen wat voor gedrag ze willen uitdragen, zolang ze niet door anderen worden gedwongen tot wat voor soort gedrag ze moeten  uitdragen (Befehl ist Befehl). De indruk wekken dat op grond van een functie of beroep de mensen die het uitoefenen beter of slechter,  belangrijker (rijker van belang) of minder belangrijk (minder rijk van belang) zijn, is pathetisch en kleinzielig. Het leidt, zoals gezegd, alleen tot  de handhaving van het onbeschofte Verdeel en Heers, waar de 1% wellustig misbruik van maakt.  Het grootste en meest kleinzielige gevolg van dit denken is dat het zelfs kan leiden tot aparte regels en plichten en tot aparte wetten voor deze  soort Beroepen. Kortom een Apartheidsregime wordt gecreëerd op basis van Beroepen en Functies. Hieronder het artikel dat ik vond op "Defensie-Platform - Nieuws, opinie en achtergronden over de krijgsmacht". Een artikel dat aangeeft dat  momenteel ook militair opgeleide, dienende en gediend hebbende mensen blijkbaar moeilijk ander betaald werk kunnen vinden. Met groen heb  ik mijn eigen opmerkingen toegevoegd.  Acht redenen om geen militair aan te nemen Als je in je organisatie minder gedaan wilt krijgen dan moet je vooral geen militairen in dienst nemen. En zo zijn er nog meer redenen te  bedenken waarom je mannen en vrouwen die ons land hebben gediend vooral niet in je organisatie moet hebben. Hier komen er een paar:  1. Je wilt graag loshangend zand en geen teams  Militairen zijn bij uitstek teamplayers, die belang hechten aan een goed werkend team, waarbij collega's werk van elkaar overnemen, elkaar  helpen, en openheid en eerlijkheid waarderen. Als je als organisatie niet wilt dat teams goed functioneren, neem dan geen oud-militairen aan.  Alle mensen zijn bij uitstek (en laten we nu even stoppen met Engelstalige wauwel) ploegspelers. Elke mens is van geboorte af aan bereid tot  het helpen van anderen, tot openheid, tot eerlijkheid. Dit heeft niets te maken met het beroep Militair. Het is echter de manier waarop openheid,  eerlijkheid en samenwerking door de gevestigde, zogenaamde orde gewaardeerd (met waarde geëerd) wordt, en hoe vervolgens mensen  behandeld worden, waardoor die bereidheid tot elkaar helpen al gauw, terecht, verandert bij velen. Want in die zogenaamde samenleving  HEERst en overHEERst de kapitalist, gebaseerd op de gelijknamige economie, de kapitalistische economie. En in die economie wordt het gedrag  van openheid en van eerlijkheid nauwelijks tot niet gewaardeerd, noch geoorloofd. In die economie gaat het namelijk om te concurreren met  elkaar, om voort-durend in strijd te zijn met elkaar om te kunnen winnen. En dat zo snel mogelijk. Haast en nodeloos zware inspanningen is  waar alles om draait, omdat we anders volgens de fantasie van de kapitalist ten onder zullen gaan. Want een verliezer, natuurlijk aangeduid met  weer een Engelse term: Loser, omdat dat veel "beter" klinkt, is het ergste wat er bestaat. Dan heb je gefaald, ben je (financieel gezien) niets  waard. Dat is het gedrag dat voort-durend als propaganda aan alle mensen wordt aangeleerd. Dat begint al in de zogenaamde hoeksteen van de samenleving, het gezin. Of beter gezegd, het nucleaire gezin, ook weer zo'n term uit het Engels: The Nuclear Family.  De nucleaire familie: Eén vrouwtje, één mannetje en het liefst twee kindjes (meest preferabel één jongetje en één meisje) Een kleine kliek be-paalt en be-perkt wat de regels moeten zijn van die hoeksteen van de gevestigde, zogenaamde orde. Dat is (ondanks alle  emancipatiegolven) grofweg nog altijd: Het mannetje is de baas, omdat hij het geld verdient, waarbij hij de meeste tijd niet eens aanwezig is in  die hoeksteen. Het vrouwtje heeft geen rechten, behalve het aanrecht. En de kinderen zijn niet in staat om wat dan ook te begrijpen, laat staan  te doen, dus moeten zij eerst maar zolang mogelijk doen wat er gezegd wordt. Als ze die regel maar volgen, zijn ze later al gewend om  diezelfde regel ook te volgen in het totale gebouw van de samenleving, op basis van het aangeleerde (geconditioneerde, op condities  gebaseerde en ingevoede) gedrag van het gezin. Om het gemakkelijk te maken is die hoeksteen, of dat gezin eigenlijk alleen een gezin,  wanneer het bestaat uit een vader, een moeder, en hooguit twee kinderen (liefst één van elk geslacht, zonder de "problematiek" van homo-, bi-  en/of andere sexualiteitsgevoelens). Voor zover er iets is veranderd door de laatste emancipatiegolven is dat zo gemanipuleerd dat het ten  goede komt van de 1%, die er wel zorg voor draagt dat mensen zoveel mogelijk alleen als los zand met elkaar samen kunnen zijn, zelfs in het  gezin, die geweldige en zo geroemde hoeksteen. Dat wordt ondermeer bewerkstelligd door het feit dat nu zowel de vader als de moeder  verplicht buitenshuis moeten werken, willen ze het hoofd financieel boven water kunnen houden. Ooit bedoeld als een bevrijding van de vrouw  van het onrecht van het aanrecht, heeft de kapitalist deze bevrijding gecorrumpeerd tot een extra slaaf voor het productieproces. Zo zijn  bijvoorbeeld huizenprijzen er op aangepast. Deze emancipatie heeft de 99% uiteindelijk geen enkele positieve financiële vooruitgang  opgeleverd. Integendeel zelfs. Het is slechts een schijnbare overwinning geweest, die er nu toe heeft geleid dat vaders, moeders en kinderen  alleen in de avonduren en mogelijk in de weekeinden met elkaar samen kunnen zijn. Maar ze kunnen niet echt zonder elkaar, vanwege… het  financiële plaatje. Dat is de strategie van Verdeel en Heers.  2. Resultaten zijn overbodig in je bedrijf  Doelgericht onder tijdsdruk werken, dat kunnen oud-militairen. Ze stellen doelen en zullen er alles aan doen om die te behalen. Wil je als  organisatie gezapig blijven, doelstellingen op de lange baan schuiven, hou je dan verre van oud-militairen. Want anders loop je het risico dat  doelen wel gehaald worden.  Het is pathetisch en kleinzielig dat werk onder tijdsdruk moet plaatsvinden. Een bedrijf dat en een samenleving die op die manier functioneert,  maakt meer kapot, dan dat zij iets verbetert. En zij is duidelijk op zwakte en in feite op pure angst gebaseerd. Het gaat zowel ten koste van de  mensen die er verplicht in moeten leven en onder moeten lijden, als ten koste van de omgeving die zij nodig hebben om plezierig en lang in te  kunnen leven en overleven. Ongeacht welk beroep, elke mens heeft zijn/haar eigen mogelijkheden tot werken onder druk, als dat dan toch per  se moet. Dat heeft niets te maken met het soort Beroep. Er zijn niet meer militairen noch oud-militairen, die beter onder druk kunnen werken  dan dat er andere mensen zijn met die mogelijkheid. De opmerking dat deze militaire beroepsmensen er alles aan zullen doen om doelen te  behalen, is niet bepaald een prettig idee. Wat houdt dat in? Moord?, doodslag? en marteling? van hun niet militaire medewerkers in het bedrijf?  Dat is natuurlijk overdreven, maar in figuurlijke zin is dat misschien precies wat er wèl gebeurt. "Je werk onder tijdsdruk is onvoldoende, dus rot  maar op". Doelen halen onder druk leiden er al gauw toe dat er geen weg terug meer is. De tijdsdruk blijft bestaan om voort-durend de doelen  te blijven behalen. En de tijdsdruk wordt vervolgens nog verder opgevoerd om nog meer pathetische winst te maken, wat natuurlijke het enige  en ultieme doel is.  3. Werken onder druk is niet de bedoeling  Bij veel organisaties raken werknemers erg gestressed als het wat drukker is dan normaal. Dat zorgt voor ziekteverzuim en burn-out bij de  werknemers. Natuurlijk wil je dat als organisatie graag zo houden. Dus huur je geen militairen in die onder uiterst stressvolle omstandigheden  goed kunnen blijven functioneren. Nee, inderdaad, werken onder druk is niet de bedoeling. Een bedrijf dat en een samenleving die op die manier functioneert is zeer verkeerd  bezig. Daar zijn problemen en/of er heerst angst. Angst de competitie- en concurrentiestrijd te verliezen, angst niet te winnen, dat wil zeggen  winst te maken. Dat gaat tenslotte ten koste van alles, van de mensen die er werken tot het product wat er geproduceerd wordt. Het gaat niet  om het plezier in eigen werk, in het vervaardigen van een product of idee, maar om op een volkomen nazionale en internazionale  kampioenschapsmentaliteit hèt bedrijf te zijn, dat het meeste scoort (ook weer zo'n Engelstalige term, wat staat voor het bereiken van het  doel). Zoals Van Brakel het beschrijft is volkomen onterecht naar alle mensen toe die niet tot de soort Militair behoren: "Bij veel organisaties  raken werknemers erg gestressed als het wat drukker is dan normaal." Recht voor zijn raap: Mensen zijn niet op Aarde om door  bedrijfsbelangen psychisch en fysisch zo opgejaagd te worden dat zij er ziek van kunnen worden. Een samenleving die zo functioneert is  gebaseerd op slavernij en mensonwaardig gedrag. Zij heeft geen recht op respect noch op enige waardering (ering met waarde).  4. Slechte plannen zijn de norm  Bij veel bedrijven worden de collega's lekker bezig gehouden met het schrijven van slechte plannen en het in de papierbak knikkeren van de  inhoud van de bureaulades. Die inhoud bestaat uit de slechte plannen die geschreven zijn. Dat is natuurlijk een leuk tijdverdrijf. Neem daarom  nooit een militair aan, omdat de organisatie straks opgescheept zit met plannen die wel uitvoerbaar zijn. Militairen waren immers in hun  diensttijd voor hun leven afhankelijk van goede plannen. Ze zullen er dus alles aan doen om een idee goed uitvoerbaar te krijgen. En dat  betekent dat iedereen echt aan het werk moet. En dat zou een beetje van het goede teveel zijn. Ik neem aan dat Van Brakel hier spreekt over organisaties en bedrijven als de overheid, de gemeenten en hun onderafdelingen zoals het U.W.V.  of wat ook de nieuwste term is voor het immer falende arbeidsbureau-systeem. Kortom alle zogenaamde autoriteiten. Indrukwekkend niet, dat  volgens hem alleen militairen in staat zijn tot het maken van goede plannen. Andere mensen maken slechte plannen, ze zijn niet eens  uitvoerbaar, dat is de norm. Dat is normaal. Waarom? Omdat alleen militairen begrijpen dat een slecht plan tot hun dood kan leiden. Het is  logisch dat juist het Militaire apparaat alleen maar in de termen winnen of verliezen kan denken. De volgende logische stap is dan natuurlijk  deze mensen de winst te laten regelen in bedrijven. Maar waarom ze dan niet gelijk in dat bedrijf daar ergens in Den Haag of in die bedrijfskliek  dat Europa regeert plaatsen? Een Nederland en een Europa onder militair regime, wat kan er nog misgaan? Bedrijven zouden dus allemaal als  leiding militairen moeten hebben. Alleen dan zijn de plannen niet alleen goed, nee, alleen dan wordt ook pas echt eens gewerkt. Waarschijnlijk  volgens het Befehl ist Befehl-principe, wat natuurlijk de eerste stap is in elk echt goed werkend plan van dit soort. "Ik bepaal wat er gebeurt en  jij moet mij gehoorzamen, of anders…" Op die wijze werkt de kapitalistische economie sowieso alleen maar. In het zogenaamde Nederland heet  dat met een Franstalige term: Je Maintiendrai (Ik zal handhaven). Het plaatst zogenaamd belangrijkere mensen als baas boven zogenaamd  compleet onbelangijke mensen.  De eersten zijn goden (De Goden van het Geld, zie: http://www.earth-matters.nl/11/11007/verborgen-nieuws/de-goden-van-het-geld) en die  bepalen hoe alles moet werken, de laatsten zijn de schapen en die moeten alles maar doen op verplicht makke wijze. Volg je de regels niet dan  staan de huurlingen van deze goden gereed met de (helaas weer een Engelstalige term, hoe zou dat toch komen?) taser in de hand. De manier  om altijd tot perfecte plannen te komen. We zullen het hier maar niet hebben over het feit dat ondanks al die perfecte plannen van de soort  Militair, vele veldslagen en zelfs complete oorlogen toch verloren worden. Dat leidt dan ook tot steeds betere plannen, oftewel tactieke en  strategieën om de vijand (elk ander bedrijf) nog sneller en op nog grovere wijze de dood, het failissement, in te jagen. Laat ik er helder over  zijn, een samenleving van mensen, die voort-durend moet werken op basis van het voortdurend gevaar het eigen leven te verliezen, is  volkomen waardeloos (loos van waarde).  5. Ongemotiveerd personeel maakt het bedrijf zo uniek  Klagende, zeurende mensen bij de koffieautomaat en collega's die de kantjes eraf lopen. Dat is natuurlijk de charme van jouw afdeling.  Militairen hebben veelal de eigenschap om motiverend te kunnen optreden, om het beste uit anderen te halen. En dat wil je niet, omdat de  unieke sfeer in je bedrijf dan verdwijnt. Want motivatie is niet aan jou besteed.  Motivatie heeft te maken met of je als mens gewaardeerd wordt, en dat met tenminste evenveel waarde als elke andere mens geëerd wordt.  Dat ontbreekt in een op kapitalisme en daarmee op voort-durend verplichte concurrentie, competitie en oorlog gerichte samenleving. In de  eerste vier punten hierboven heeft u al kunnen lezen waarom de soort Militair beter is dan alle andere soorten Beroepsmensen. Of anders  gezegd, waarom de soort Militair met veel meer waarde geëerd moet worden dan al die andere soorten Beroepsmensen. Die andere mensen zijn  namelijk niet bereid tot het helpen van anderen, tot openheid, tot eerlijkheid. Ze klagen, ze zeuren en ze lopen de kantjes eraf. Onder een  krachtig militair regime gebeurt dat natuurlijk niet. En de soort Militair is zo anders dan alle andere mensen dat zij nooit klagen, nooit zeuren en  nooit de kantjes eraf lopen. Het meest interessant is in dit punt echter het zinnetje: “Militairen hebben veelal de eigenschap om motiverend te  kunnen optreden, om het beste uit anderen te halen.” Er staat in het hele punt niet dat het de soort Militair is die zèlf gemotiveerd is. Er staat  alleen dat zij in staat zijn anderen wel even te motiveren. Klinkt weer eens als het Befehl ist Befehl, toch? "Wat? Jij zeurt? Kijk ik heb hier een  wapen, en nu aan het werk of ik knal je overhoop". Instantane motivatie verzekerd. Natuurlijk gaat dat eufemistischer en met wat meer politiek  correcte taal en handelingen, door bijvoorbeeld dreiging tot degradatie, ontslag en wat voor straffen er door de soort Militair in die geweldige  goede plannen van hen zijn vastgelegd. Hoe gemotiveerd die soort Militair zelf is wanneer hij/zij daadwerkelijk jarenlang een drie-ploegendienst  moet draaien, onder soms schandalige arbeidsomstandigheden tegen een schamel en zeg maar rustig schaamteloos loon? Deze soort zal niet  anders reageren dan alle andere mensen. En inderdaad de unieke sfeer van het bedrijf zal verloren gaan. Al die aldus bestierde en geleide  bedrijven zullen dezelfde grijsgroene, militaire eenheidsworst-stank en -kleur de omgeving in spreiden.  6. Meer doen dan nodig is overbodig Je hebt op je afdeling het liefst mensen die niet het risico willen nemen om hard te werken. Daarom is het raadzaam om geen militairen aan te  nemen, want die willen nog wel eens meer doen dan wat gevraagd wordt. En dat straalt negatief af op de rest van de collega's, want stel je voor  dat zij iets van die werk-ethiek overnemen.  Het is ongeloflijk hoe de schrijver van dit artikel rücksichtsloss oordeelt over alle mensen die niet tot de soort Militair behoren en de indruk wekt  dat alleen alle militair opgeleide mensen wel hard willen werken. De vraag is of de werk-ethiek van de soort Militair wel zo ethisch is. Ik heb al  enkele malen het uit de 2de Wereldoorlog stammende Duitse Bevel-is-Bevel-principe genoemd. De soort Militair zal, hoop ik, dat niet als  onderdeel van zijn ethiek en werk-ethiek meer gebruiken. Maar desondanks werkt ze wel graag met een straffe, stramme hiërarchie, waarbij de  top-Militair zogenaamd rijker van belang is dan de bodem-Militair, ook wel de grondtroep of -rotzooi, of de bijkomende schade-mens (maar weer  eens uit het Engels vertaald, waar de term luidt: Collateral damage).  Een bijkomende schade-mens Ergo: De ondersoort top-Militair krijgt ook meer geld, of hij het nu verdient of niet. Bevelen brallen is simpel. Werkelijk samen - leven, samen -  werken en daadwerkelijk samen - delen, dat schijnt zo moeilijk te zijn, dat het schier onmogelijk lijkt. Inderdaad, in een op kapitalisme  gebaseerde en verengde economie, is dat natuurlijk ook heel eenvoudig al-tijd zo. Die bijkomende schade-mensen zijn zeer zeker in Noord-  Amerika de vele veteranen van alle oorlogen en gewapende conflicten, die dit land uitlokt met andere landen om hun nieuwste in de  wapenindustrie en -bedrijven ontwikkelde wapensnufjes uit te testen, zowel op de tot vijand verklaarde vreemde als op de nietsvermoedende  bodem-Militairen zelf. Dit zijn de vele veteranen, die, om hun geweldig lieve en goedaardige vaderland (meestal liever niet de term moederland,  mannetjes moeten toch eigenlijk wel belangrijker blijven in de militaire ethiek) te verdedigen, psychisch en/of fysisch kapot gemaakt en voor  het leven gekneusd terugkomen. Het zijn mensen die vaak nauwelijks tot geen eer, geen waarde ering, krijgen voor hun smerige, verplichte  moord- en doodslagwerk, waar natuurlijk de instigators, van Bral-Generaals en Multinationaal Koloniserende Bedrijven-Eigenaren tot Louter-  Leugen-Leuter Politici geen enkele schuld aan hebben, volgens de door hen zelf opgestelde en opgelegde wetten en regels. Het zijn de  bijkomende schade-mensen, die met de nek worden aangekeken, die financieel en op allerlei andere levensterreinen volkomen in de steek  worden gelaten, omdat ze vaak zo anders en moeilijk te begrijpen terug zijn gekomen.  De werk-ethiek van de soort Militair mag bij de bodem-Militair gebaseerd zijn op bereid zijn tot het helpen van anderen, tot openheid en tot  eerlijkheid, maar deze ethiek is zeer zeker niet in de top te vinden, zoals zij niet in de top te vinden is van de gehele topkaste van de pyramide  van de kapitalistische economie. De top van de soort Militair heeft slechts één onethische gedachte: Hoe kan ik met nog minder verlies nog  sneller nog meer vijanden afslachten? Het verhaaltje van de verdediging van eigen land is een door de top-Militair en zijn bazen, de 1%,  verzonnen en misbruikt propaganda-fabeltje om nog meer mensen zover te krijgen om bijkomende schade-mens te spelen met het risico voor  verlies van eigen leven. Een bedrijf dat zo werkt?    Omhoog Volgende pagina