Omhoog Volgende pagina DE SCHAAL VAN KARDASHEV EN ONZE (GEZAMELIJKE) TOEKOMST DEEL III - BEHEERSEN OF BEHEREN? (Een om-over-na-te-denken-artikel) Kees Deckers Augustus 2011 In de vorige twee artikelen over de Schaal van Kardashev en wat de beschavingsniveau's op deze Schaal kunnen betekenen voor onze  (gezamelijke) toekomst heb ik gekeken naar wat er voor nodig is om deze beschavingsniveau's te proberen te bereiken. Geld of energie? En:  Technologie of biologie? Het antwoord op de eerste vraag is natuurlijk energie. Ten eerste omdat het hele idee van de Schaal betrekking heeft  op het beheersen van energie en energiemiddelen. Maar ten tweede ook omdat geld altijd te manipuleren valt. Het kan oneindig worden  bijgemaakt, desnoods virtueel of door simpelweg extra nullen op de bankbiljetten bij te drukken.  50.000.000 Duitse Mark Internetreferentie (25-08-11): http://beurz.com/papieren-geld-wordt-waardeloos/ Of het kan zogenaamd zeer schaars zijn, bijvoorbeeld door het te koppelen aan één of ander weinig voorkomend element, zoals goud. Maar  dat kan even gemakkelijk gemanipuleerd worden door het het ene moment 10.000 Euro per ons te laten kosten en het volgende 1 Euro. En  het gekke is, het goud blijft exact gelijk.  Momenteel bevinden de meeste landen op de wereld zich in een enorme schuldensituatie. En Amerika mag, vanwege het zogenaamde  economische belang van de dollar, vrijwel ongestraft geld bij blijven maken, terwijl haar burgers gemiddeld elk al meer dan 46.000,- dollar  schuld hebben. Vanaf hun geboorte of het moment dat mensen op dit ogenblik naar deze unie emigreren, worden ze als zogenaamd  Amerikaanse staatsburgers opgescheept met deze gemiddelde schuld.  Maar geld heeft niets te maken met energie. En vooral ook niet met de energie van de mens zelf. Kijk bijvoorbeeld eens naar de energie  welke een mens steekt in zogenaamd betaald werk. Elke mens heeft gemiddeld maar, laten we zeggen, 50 uur per week aan energie, die zij  kan steken in zogenaamd betaald werk. Toch verdient de één daar maar hooguit 50 euro per maand mee, terwijl een ander 10.000 euro of  meer per maand krijgt. Een discrepantie, die niets te maken heeft met energie, maar alles met het gedrag van mensen naar elkaar toe. Dat  geld, ofwel onze economie, gekoppeld is aan energie, zoals door sommige deskundigen wordt gepropageerd, is dus volkomen nonsens.   Het antwoord op de tweede vraag is veel gecompliceerder. Biologie (= de studie van levende organismen, inclusief de structuur, werking,  oorsprong en evolutie, classificatie, spreiding en onderlinge verbanden, ofwel de leer van de levende wezens, levensvormen en  levensverschijnselen), heeft betrekking op de "levende natuur". Deze "levende  natuur" is pure nood-zaak voor de mens.  Zonder deze  deelverzameling van de totale natuur zou de mens, die zelf "levende natuur" is, eenvoudigweg niet bestaan. De mens heeft om te overleven  een eigen, directe omgeving nodig en deze is (vooralsnog) grotendeels afhankelijk van de biosfeer, ergo de "levende natuur", van de Aarde.   Daarnaast blijkt uit de gehele geschiedenis van de mens dat hij als onderdeel van de "levende natuur" van meet af aan een werktuigmaker is.  De indruk is dat de mens "van nature" gericht is op het (re-)creëren van alle natuur, zowel de natuur buiten zichzelf als binnen zichzelf. De  invloed van dit "natuurlijke" gedrag is zo groot dat het hedentendage tot een bijna complete (re-)creatie van zijn eigen, directe omgeving  heeft geleid. Het leidt ook tot het steeds verder wegdrukken van de niet door de mens zelf gecreëerde "levende" en "niet-levende" natuur.  Bergen worden letterlijk verzet, meren ingepolderd, rivieren verlegd. Met alle gevolgen van dien. Tot hoever mag de mens gaan? Dit is een  prangende vraag, die veel emoties oproept tussen recht tegen over elkaar staande natuur-liefhebbers en technologie-liefhebbers. Of  misschien beter tussen niet-door-mensen-gemaakte-natuur-liefhebbers en door-mensen-gemaakte-natuur-liefhebbers.  Wil de mens zichzelf niet uitroeien en een Type I-Beschaving proberen te worden, dan dient zij een antwoord op beide vragen, "Geld of  Energie?" en "Technologie of Biologie?", te vinden, waarin verantwoordelijkheid en zorg voor haarzelf en voor haar eigen, directe omgeving,  inmiddels van een omvang zo groot als de Aarde, voorop dienen te staan.  In dit laatste artikel is daarom de vraag: Als wij een gezamelijke toekomst als mensheid willen, bereiken wij dat dan door "beheersen" of door  "beheren"?  Beheersen of beheren? Is voor het overleven en het voortbestaan van de mens "beheersen" of "beheren" de weg om te gaan?  De term "beheersen" staat voor "onder controle brengen", "in bedwang houden", "in zijn macht hebben" en "beteugelen". De term "beheren"  staat voor "de zorg en verantwoordelijkheid hebben voor iets", "zorgen voor" en "onderhouden". Het grote verschil tussen deze twee termen  is dat de eerste term puur op egoïsme is gericht, alleen is gericht op het eigen-belang van de handelende persoon, de werktuigmakende  mens. Bij de tweede term is de handelende persoon niet alleen op zijn eigen-belang gericht, maar draagt ook de verantwoordelijkheid en de  zorg over hetgeen hij leidt of bestuurt en waar hij als werktuigmakende mens wèl of niet meent "verbetering" in te moeten aanbrengen.  Voor mij is het antwoord direct "beheren". Maar veel mensen denken heel anders. Dat in de titel van deze drie artikelen het woord  "gezamelijke" tussen haakjes is geplaatst, is omdat wij mensen nog altijd liever in allerlei hokjesgeest-ideeën blijven hangen, van racisme en  nationalisme tot geslachtsdiscriminatie en geloofs- en ideologisch fanatisme. Deze mentaliteit vereist dat we voort-durend met elke andere  mens op voet van oorlog moeten staan om de situatie te kunnen "beheersen". Macht, status en aanzien zijn daarom voor de meeste mensen  belangrijker dan samen-werken, samen-leven en vooral ook samen-delen. Het mag daaruit ook gelijk duidelijk zijn waar de meeste energie in  wordt gestopt: Het maken van wapens ter verdediging of aanval. Deze mentaliteit kunnen we beschouwen als een overblijfsel van de evolutie  en geschiedenis van de mens tot nu toe. De vraag is echter of de mens überhaupt in staat is om deze mentaliteit en dit gedrag ooit los en  achter zich te laten. Welbeschouwd lijkt het enige dat in de geschiedenis van de mens verandert zijn werktuigmakerij, zijn techniek en  technologie te zijn.  Maar wat is er nu nodig om de situatie van een "beheersen" over te laten gaan in een "beheren" en op die wijze het niveau van een Type I-  Beschaving te bereiken? Mijns insziens gaat het om vijf hoofdvoorwaarden. Geen van alle gemakkelijk, maar ook geen van alle onmogelijk.  5 hoofdvoorwaarden voor een Type I-Beschaving Zoals ik heb aangegeven in mijn eerste artikel, hebben we in onze directe toekomst de keuze tussen grofweg twee mogelijke vormen van  globalisering: een kapitalistisch oligarchisch gebaseerde globalisering van onze planeet en haar biosfeer, de weg die wij thans volgen, of een  globalisering vanuit het evenredigheidsbeginsel, waarin alle mensen èn de natuur van de Aarde zich samen kunnen ontwikkelen op planetair  niveau. Het laatste vraagt van mensen dat zij op planetair niveau met elkaar gaan samen-leven, samen-werken en vooral ook samen-delen.  Vooral het samen-delen wordt op zowel nationaal en internationaal niveau, maar ook op individueel menselijk niveau nog voort-durend met  hand en tand tegengewerkt. Het internet bijvoorbeeld, dat een in feite voor alle mensen op de wereld toegankelijk systeem van informatie-  uitwisseling zou moeten zijn, en dat als evenzovele andere technieken en technologieën in eerste beginsel is ontwikkeld uit ideeële motieven,  is razendsnel verworden tot niet meer dan een-elkaar-overschreeuwen-systeem. Voor 90% gaat het op het internet om niet meer dan  reclame te maken voor het eigen-belang en voor 9% om elkaar voor van alles en nog wat uit te maken, elkaar te bestelen, te beliegen, te  bedriegen, te bedreigen en onderuit te halen.  Het beeld dat het internet oproept is dat van een geglobaliseerd medium, waarop vrijwel iedereen schreeuwt dat globalisatie slecht is.  Mensen schreeuwen elkaar op dat medium ook dagelijks toe hoe slecht globalisatie wel is. De één vanuit zijn standpunt dat het allemaal op  kapitalisme gerichte globalisatie is en slechts een kleine groep zogenaamde leiders zal begunstigen. De ander vanuit haar idee dat het een  communistische, socialistische en door zogenaamde "groenen" bekonkelde globalisatie betreft en haar en anderen tot een grijze massa van  slaven zal maken. Het idee is blijkbaar, dat wie het hardst schreeuwt en slaat wint. Beiden hebben gelijk. Maar niet in hun tegenstand tegen  globalisatie, echter tegen de soort van globalisatie. We willen allemaal een zo veilig mogelijke, directe, eigen omgeving. Hoe groter die  omgeving, des te veiliger we ons voelen. Een directe, eigen omgeving op Aarde-niveau is daarom uiteindelijk de meest veilige.  Wat als we het nu eens anders zouden gaan doen? Wat als we nu eens wel degelijk anders zouden kunnen en vooral ook zouden willen? Wat  als we niet elke techniek en technologie misbruiken, maar er op een goede manier naar elkaar toe mee omgaan? Is dan een globalisatie  volgens het evenredigheidsbeginsel mogelijk? Zoals op dit moment die evenredigheid nog enigszins mogelijk is op het internet, terwijl er aan  alle kanten geprobeerd wordt het in handen van de hardst schreeuwende te laten vallen.  Kortom, is dan een globalisatie mogelijk, die inhoudt dat wij samen, als totale menselijke gemeenschap, de stap zetten naar een Type I-  Beschaving, in plaats van dat slechts een elitair groepje van zogenaamd superieuren, dat weet te bereiken over de ruggen van de rest van de  mensheid? Zoals Richard Dolan dat bijvoorbeeld heeft aangegeven in zijn voordracht tijdens de conferentie "Secret Space Program -  Breakaway Civilization" te Amsterdam op 3 april 2011.  Internetreferentie (25-08-11): http://www.youtube.com/watch?v=DsJDsxmzMDw&feature=related Welke voorwaarden zijn daarvoor dan nodig?  Laten we ervan uitgaan dat we streven naar een Type I-Beschaving, die naast het in staat zijn om het totale vermogen aan energie van onze  planeet Aarde te "beheren", tegelijkertijd ook zoekt naar wijzen om deze planeet op een bepaald moment te gaan verlaten. Die op zoek gaat  naar nieuwe, veilige omgevingen, mogelijk op andere planeten, in asteroïden of elders. Oftewel die al rekening houdt met de volgende stap,  het tweede type beschaving op de Schaal van Kardashev. Dat is, mijns insziens, behalve het op laffe wijze blijven uitroeien van grote  hoeveelheden mensen, de enige weg voor een voort-durend verder groeiende en zich evoluerende mensheid: De weg naar andere planeten  en plekken in ons universum. Is daar iets op tegen?  De hoofdvoorwaarden zijn daartoe volgens mij:  1. Een globalisering volgens het evenredigheidsbeginsel;  2. Een planetaire ethiek;  3. Vrije energie;  4. Terravorming; 5. Humavorming.  Een zesde hoofdvoorwaarde zou de ontmoeting zijn met buitenaardse intelligenties en de mogelijke uitwisseling van informatie, vormen van  energie enzovoorts. Maar het blijft de mens zelf, die haar eigen keuzen dient te kunnen maken. Dergelijke beschavingen van buiten de Aarde  kunnen alleen advies en hulp aanbieden aan de mensheid, zoals de ene mens de andere advies en hulp kan aanbieden. Maar niet meer dan  dat. Ongewenst advies en ongewenste hulp is en blijft eenvoudigweg bemoeienis. Ze wordt niet geaccepteerd door de meeste mensen. Vooral  niet door het "verwende kind", waarover Michio Kaku spreekt op pagina 324 in zijn boek "Visions, How science will revolutionize the 21st  Century" (Visies, Hoe wetenschap de 21ste Eeuw zal revolutioneren), (First Anchor books Edition, New York, U.S.A., October 1998, I.S.B.N.:  978-0-385-48499-2): "Bovendien is een Type 0-Beschaving als een verwend kind, niet in staat om haar driftaanvallen en woedeuitbarstingen  in toom te houden." (Eigen vertaling). De Type 0-Beschaving, die wij zijn, is te vergelijken met een puber en adolescent, die alles beter weet  en die niets zonder slag of stoot accepteert. Daarbij is het het recht van elke individuele mens om zoveel mogelijk zelfstandig, dus op zich zelf staand, en zelfverantwoordelijk te kunnen  zijn en leven.  Hoe kunnen elk van de vijf genoemde hoofdvoorwaarden meewerken aan het bereiken van een daadwerkelijke, Aardse Type I-Beschaving? In  navolgende geef ik enkele aanzetten ter overdenking.  1. Een globalisering volgens het evenredigheidsbeginsel  Een globalisering van de mensheid volgens het evenredigheidsbeginsel, met daarin meebegrepen de gehele biosfeer van onze Aarde. Wat  houdt dat in? "Evenredig" betekent: Evenmatig, gelijk, harmonieus, in de juiste verhouding, in gelijke mate, in gelijke verhouding.  Het evenredigheidsbeginsel staat voor:  Evenredigheidsbeginsel - grondregel van het rechtsoordeel der mensen, uitgaande van de gedachte dat ieder lid der gemeenschap gelijkwaardig is ten aanzien van de  verdeling der voorwaarden van lust en onlust.  Internetreferentie (28-04-11): http://www.woorden-boek.nl/woord/evenredigheidsbeginsel  Een geglobaliseerde ofwel Aardse mensheid kan wel degelijk volgens dit beginsel samen-leven, samen-werken en samen-delen. Het feit  dat er op dit ogenblik enkele honderden kleine en grote landen bestaan, die alle min of meer willen bewijzen dat zij dit doen, wijst hier al  voor een deel naar. Aan de andere kant zijn waarschijnlijk al deze landen momenteel tegelijkertijd meer gebaseerd op het eigen-belang  van alle er levende mensen, en vooral het eigen-belang van de zogenaamde leiders van die landen, dan op gezond verstand. Het met  hand en tand eenzijdig verdedigen van dit eigen-belang staat boven alles.    Als "voorbeelden" voor hun "landgenoten" verrijken de zogenaamde leiders zich vandaaruit op ongekende wijze. Ze creëren daarmee een  onbalans en onevenredigheid, die niet anders dan fataal kan aflopen.  Hoeveel energie zouden we besparen, als we niet voort-durend met elkaar op allerlei niveau's op voet van oorlog zouden staan en  daadwerkelijk oorlog voeren vanwege dit eigen-belang? Laat zogenaamde wetenschappers dat eens uitrekenen, in plaats van berekenen  hoeveel mensen ze in één klap kunnen doden en verminken met de nieuwste "mensen-mepper".  Hoeveel energie zouden we besparen en beter kunnen benutten als we als mensheid één samenleving zouden zijn, die ieder mens gelijk laat  delen in de lusten en de lasten? Eén samenleving betekent niet een eenheidsworst, noch een grijze massa. Als we er van uitgaan dat we in  ons "eigen land" met alle leden in dat land één gemeenschap vormen, in hoeverre zien wij in ons land dan een grijze massa, een  eenheidsworst? Daarbij, een samenleving gedijt en groeit daar niet door, zij groeit alleen door diversiteit. Uit diversiteit ontstaan nieuwe  ideeën, gedachten, fantasieën en uiteindelijk mogelijkheden. Diversiteit houdt echter niet in dat de leden in een dergelijke samenleving  ongelijk behandeld dienen te worden. Het dagelijks bakken van brood en het telen van fruit en groente is even rijk van belang als het op  goede wijze leiden van een land. De leider van een land is niets, zonder een goed stuk brood en zonder gezonde groente en gezond fruit. Laat  hem elke dag zijn eigen brood eens bakken, zijn eigen groente en fruit eens telen. Hoeveel tijd en energie heeft hij dan nog om leidertje te  spelen volgens de huidig geaccepteerde vorm?  Ieder mens bestaat uit een min of meer gelijke hoeveelheid van energie. Ieder mens kan derhalve ook per dag slechts min of meer een  gelijke hoeveelheid energie verbruiken in werk voor de gemeenschap. En ieder mens heeft daarvoor weer elke dag een min of meer gelijke  hoeveelheid energie nodig om te kunnen blijven leven en functioneren. Daarop dient de verdeling van lasten en lusten gebaseerd te worden.  Niet op de fantasie van bepaalde mensen dat enkelen boven de velen zijn verheven. Eén speech bereikt duizenden mensen tegelijk. Maar het  is één en dezelfde speech. Eén boek, één muziek-D.V.D. enzovoorts kan miljoenen malen gecopieerd worden, terwijl de schrijver het maar  één keer hoeft te schrijven en de musicus het maar één keer hoeft op te nemen. Elk brood echter dient stuk voor stuk gebakken te worden.  Het is de bakker die opnieuw en opnieuw zijn energie moet steken in het maken van elk brood, en het is de landbouwer die elk jaar weer  opnieuw moet zaaien en moet oogsten.